The Iatreio

Μας έχει φάει η μαρμάγκα...

2007-11-26T05:10:00.000+02:00

Ο ένας στο στρατό, ο άλλος οργώνει την Ελλάδα, ο παράλλος μόνιμος Αμερικάνος και ο τελευταίος και καταϊδρωμένος αρχίζει να πακετάρει για επιστροφή εις τα Ευρώπας... Που καιρός για διαγνώσεις! Περαστικά μας.

Κρασί και ΔΡΑΜΑμίνες…

2007-03-27T15:58:00.000+03:00

Πάνε μήνες μετά την τελευταία καταχώρησή μας στο blog. Τι συνέβη αγαπητοί ντόκτορες? Μας έχει καταβάλει τόσο πολύ η καθημερινή ρουτίνα και οι απαιτητικές μας ασχολίες που δεν μπορούμε ή δεν ενδιαφερόμαστε να πληκτρολογήσουμε μερικές αράδες και να μοιραστούμε τις ανησυχίες μας όπως παλιά? Αυτό πρέπει να αλλάξει από σήμερα κιόλας!

Ένα πρωινό πριν περίπου 2 μήνες μου ανακοινώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ότι θα αναλάβω να πραγματοποιήσω ένα βιομηχανικό έργο της εταιρίας μου στην πόλη της Δράμας. Τι Ντουμπάι, τι Δράμα λέω από μέσα μου και πριν το καταλάβω αρχίζω να πηγαίνω-έρχομαι κάθε μέρα στην ακριτική μακεδονίτικη πόλη με ένα αρκετά παλιό ντιζελοκίνητο TOYOTA HILUX 10ετίας με 600.000km διαδρομής στην χιλιο-χρησιμοποιημένη καρότσα του! Πολλές ώρες δουλειάς και προεργασίας για να ξεκινήσει σωστά και έγκαιρα το έργο, κουραστική και πολύωρη καθημερινή οδική διαδρομή.

Ευτυχώς οι πρώτες μέρες του Μάρτη με βρίσκουν να μένω τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας στο καλύτερο ξενοδοχείο του Νομού. Καθαρά δωμάτια, πλήρης μπουφές για πρωινό, απολαυστικά γεύματα και εξυπηρετικό και ζεστό προσωπικό. 1 μήνα μετά τα πράγματα έχουν μπει σε μία σειρά. Το έργο σηκώνεται, η παραμονή μου στην πόλη ομορφαίνει από καινούριες γνωριμίες, παρεΐστικες εξόδους, ολιγόωρες διαδρομές σε τοπικά αξιοθέατα. Σπήλαια, φαράγγια, βουνά και φυσικά μερικά από τα καλύτερα οινοποιεία της ελληνικής επικράτειας είναι προορισμοί που γεμίζουν τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μου.

Η ώρα είναι 00:53, Τρίτη ξημέρωμα, κάθομαι μόνος μου στο διπλό κρεβάτι του δωματίου 206 με τον υπολογιστή μου αγκαλιά, η TV παίζει στη ΝΕΤ ένα ντοκιμαντέρ του Εξάντα για το Μεξικό, ένα κερί βανίλια αρωματίζει το χώρο, ένα ποτήρι ΜΕΤΑΞΑ 5* με ένα κομματάκι σοκολάτα υγείας γαργαλάει τον ουρανίσκο μου και ξεμπλοκάρει τις σκέψεις μου, η βραχνή φωνή του Johnny Cash και η εκπληκτική συλλογή American V: A Hundred Highways ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα. «Rose Of My Heart». Ο νους μου στριφογυρίζει εκεί τις τελευταίες εβδομάδες. Σε αυτήν. Ξανά. Και ξανά. Σε δαιδαλώδη πλην γνωστά μονοπάτια της καρδιάς και του μυαλού. Τι κάνω πάλι. Τι γράφω. Αυτό είναι ένα κείμενο για την ζωή μου στη Δράμα. Επανέρχομαι. Όσο μπορώ. Όσο τα καταφέρνω.

Γνώριζα από την αρχή ότι η ζωή του πολιτικού μηχανικού είναι ταξιδιάρικη. Μου άρεσε η ιδέα. Η δουλεία μπορεί να σε φέρει σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας και ελπίζω και του κόσμου. Οι ώρες δουλειάς είναι πολλές και αν οι καιρικές συνθήκες δεν βοηθούν μπορεί να γίνουν εξαιρετικά επίπονες. Οι στιγμές μοναξιάς είναι ακόμα περισσότερες. Μακριά από ανθρώπους που σε αγαπούν πραγματικά και σε γνωρίζουν ολοκληρωτικά, περνάς ώρες με παρέες που απλά σας ενώνει η δουλειά και οι περισσότερες είναι απλά περιστασιακές και αλλάζουν σε κάθε επαγγελματική στάση. Δεν παραπονιέμαι. Πληρώνομαι ικανοποιητικά, γεμίζω από καινούριες εμπειρίες, χτίζω με σταθερά βήματα τη σταδιοδρομία μου. Έχω όρεξη και αντοχές. Θα πετύχω.

Till we meet again…

Υ.Γ. Φίλε Ζαφείρη τα συλλυπητήρια μου σε σένα και την οικογένειά σου για την απώλειά σας. Κουράγιο και δύναμη γιατί η ζωή συνεχίζεται. Θα έρθουν καλύτερες ημέρες και πάλι…

Dr. Who και Mr. Hyde

2006-10-28T09:10:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί, προτού πάω να δώσω σημαντικό midterm exam έγραψα 2-3 προτασούλες με σκοπό να τις επεκτείνω και να γράψω ένα βαθυστόχαστο κείμενο...

Τίτλος: It's a strange place to call home
"Και όμως έτσι είναι... το σπίτι σου. Πώς βρέθηκες εδώ; Τι γυρεύεις; Αφού δεν ανήκεις σε αυτό το μέρος. Και όλοι εκείνοι που είχες φίλους έχουν προχωρήσει τόσο πολύ που δεν τους ξέρεις πια."

Είκοσι ώρες μετά η διάθεση μου έχει αλλάξει... Όχι δεν πηγε καλά η εξέταση. In fact, πρέπει να είναι η χειρότερή μου επίδοση από τότε που ήρθα εδώ. Και όχι, δεν ήμουν αγχωμένος πριν την εξέταση ώστε να επηρεαστεί η διάθεσή μου και να αρχίσω να γράφω παπαριές. Οι συνάδελφοί δόκτωρες άλλωστε γνωρίζουν ότι ο "σταρχιδισμος" είναι κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρος μου (όσον αφορά εξετάσεις τουλάχιστον!).

Για να καταλήξω κάπου, δεν θέλω να εννοήσω ότι έκανα στροφή 180 μοιρών... αλλά είπα να αράξω και να ξανασκεφτώ. Άλλωστε δεν είχα καθόλου χρόνο να σκεφτώ το τελευταίο 10ήμερο. Όλα γινόταν μηχανικά και με τρελλούς ρυθμούς. Κοιμόμουν μηχανικά. Ξυπνούσα μηχανικά. Πήγαινα στη σχολή μηχανικά. Έκανα τα μαθήματά μου μηχανικά (όσα προλάβαινα δηλαδή!). Ρομποτάκια ενωθείτε.

Σήμερα, μετά την εξέταση, έγινε κάτι διαφορετικό: πάτησα φρένο. Πήγα έξω για φαί με την ησυχία μου και δύο φίλους, πήγαμε μετά για καφέ, γυρίσαμε σπίτι όλοι παρέα και είδαμε τηλεόραση (με σειρά: Παρά 5, Θέμο και το Heroes). Ένιωσα πάλι το πόσο σημαντικό είναι να επικοινωνείς με έναν άνθρωπο. Να μιλάς (στη γλώσσα σου!), να κάνεις χαβαλέ και να πίνεις Πλωμάρια. Και μετά να κάθεσαι στον υπολογιστή και να ξερνάς όλες αυτές τις εμπειρίες σου σαν γνήσιο computer geek. Ένιωσα όχι άλλος άνθρωπος αλλά σαν τον άνθρωπο που πραγματικά είμαι. Και τον οποίο τον είχα ξεχάσει. Και του ζητάω συγνώμη αλλά θα το ξανακάνω. Δυστυχώς.

Αυτά από μένα, πάω για ύπνο. Φιλάκια, σας αγαπάω όλους. Ακόμα και εσάς που με δίκιο ή άδικο μου κρατάτε κακίες κρυφές ή φανερές. Όσο κρατάει η επίδραση του οινοπνευματος μπορείτε να θεωρείτε ότι μιλάει αυτό και όχι εγώ. Αλλά να ξέρετε (και είναι απειλή αν το θέλετε!) ότι θα το εννοώ και όσο θα είμαι νηφάλιος.

---
Υστερόγραφο: Δεν θα μπορούσα να κλείσω αυτό το γράμμα χωρίς να αναφέρω μια ιστορία που ειλικρινά με έκανε να ντραπώ για τα τζιμάνια της ελληνικής δικαισύνης και αστυνομίας. Αναφέρομαι στην ιστορία μήνυσης κατά του blogme.gr και του διαχειριστή του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Δεν θέλω να επεκταθώ πολύ εδώ, έχω γράψει 2-3 πράγματα και στην προσωπική μου σελίδα. Μπορείτε να αρχίσετε να ενημερώνεστε επί τούτου στον πιτσιρίκο και στο magicasland. Να τους καμαρώνουμε.

ΟΥΦ! Τελείωσα.

Εργασία και χαρά

2006-10-20T10:55:00.000+03:00

Γεία σας παίδες, εδώ εμείς είμαστε στον απόηχο των δημοτικών εκλογών, τα αποτελέσματά πιθανόν τα ξέρετε. Εγώ αρχίζω διπλωματική πάνω στην ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων, αλλά όπως φαντάζεστε ο εξοπλισμός του τομέα είναι "υπερσύχρονος". οπότε ψάχνω να βρώ κάτι προτότυπο να κάνω, γιαυτό και θέλω την βοήθεια σας. μήπως έχετε κατι να μου προτείνετε? χμ .

Υ.Γ.1 : Πως ήταν η πρώτη μέρα στο εργοτάξιο?
Υ.Γ.2 : Αυριο έχει Αρούλης - Π.Α.Ο.Κ. και τα αριανά μας έχουν φάει τα μυαλά . Τα λέμε από κυριακή.

Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά

2006-10-16T21:58:00.000+03:00

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας καθώς πάσχει από καρκίνο στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον λαμπρό συγγραφέα στους φίλους του και χάρη στο Ίντερνετ έφτασε και σε μας.

«Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ' ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ' αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ' αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ' αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ' έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σ' αγκάλιαζα και θα σου 'δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ' έβλεπα, θα έλεγα «σ' αγαπώ» και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα 'θελα να σου πω πόσο σ' αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν' το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις «συγνώμη», «συγχώρεσέ με», «σε παρακαλώ», «ευχαριστώ» κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ' τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.»

Μετάφραση από τα Ισπανικά: Βασίλης Τερζής

Πρωτότυπο κείμενο http://www.netlab.gr/Personal/Gr/Keimena/by_Marquez_Ori.htm

Qualifiers

2006-09-23T01:46:00.000+03:00

Συνεχίζοντας την παράδοση "απλών και καθημερινών" posts, έχω να δηλώσω ότι ΤΑ ΠΕΡΑΣΑ ΤΑ Γ@ΜΗΜΕΝ@. Έπρεπε να ειπωθεί με το σωστό τρόπο. Πέρσι τέτοια εποχή ήταν τσεκαρισμένο το προτελευταίο κουτάκι.

22/9/2006... η μέρα που δεν με έδιωξαν απο το Madison... ας πρόσεχαν! Και το καλύτερο; Πέρασα σε βαθμολογία τα αμερικανάκια του γκρουπ που δουλεύουμε μαζί... αχχχχχχχχχ ωραία ήταν.... το καταφχαριστήθηκα.

(κλαπ κλαπ)
Ευχαριστώ, ευχαριστώ... η αγάπη σας με συγκινεί...

Χαλαρά

2006-09-18T01:15:00.000+03:00

Δεν θέλω να ασχοληθώ με κάτι σοβαρό σήμερα ,πολύ απλά θέλω να αφιερώσω το RIGO που πίνω στην ωραία αυτή παρέα και σε όσα περάσαμε.
Στην υγεία σας παίδες.

Υ.Γ. Νίωθω έντονα ότι είμαστε όλοι μπροστά από ένα pc τόσο μακριά και όμως τόσο κοντά.

Loose Change 9-11 Documentary

2006-09-16T10:37:00.000+03:00

Το μαύρο πρωινό της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου του 2001 οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βίωσαν μία από τις χειρότερες στιγμές της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας. Περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους σε μερικές ώρες εξαιτίας μίας πλήρως οργανωμένης και προ-μελετημένης τρομοκρατικής ενέργειας κατά την οποία φανατικοί ισλαμιστές της διεθνούς τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ-Κάιντα κατέλαβαν ταυτόχρονα τέσσερα πολιτικά αεροσκάφη και τα χρησιμοποίησαν για να πλήξουν ζωτικής αλλά και συμβολικής σημασίας στόχους όπως το Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον και το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στην Νέα Υόρκη.

Πιέστε το πλήκτρο «Backspace» και κρατήστε το πατημένο μέχρι να διαγράψετε όλες τις παραπάνω γραμμές από αυτή τη φόρμα, το μυαλό και την καρδιά σας, την ίδια την ιστορία. Πως θα σας φαινόταν να ξεκινήσουμε από την αρχή. Το μαύρο πρωινό της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου του 2001 οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής βίωσαν μία από τις χειρότερες στιγμές της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας. Περίπου τρεις χιλιάδες άνθρωποι έχασαν την ζωή τους σε μερικές ώρες εξαιτίας μίας πλήρως οργανωμένης και προ-μελετημένης κυβερνητικής ενέργειας δολιοφθοράς του κρατικού μηχανισμού, του πλαισίου ασφαλείας των Αμερικάνων πολιτών, της ίδιας της ύπαρξης των Η.Π.Α. Τυπική θεωρεία συνωμοσίας, κακόγουστη καλοστημένη φάρσα, αποκύημα της πιο νοσηρής επιστημονικής φαντασίας ή μία τραγική αλήθεια που είναι ικανή να τραντάξει συθέμελα το παγκόσμιο οικοδόμημα αξιών και φρονημάτων και να αναδιαμορφώσει την ιστορία της νέας χιλιετίας;

Κάποιοι είχαν από την αρχή τις αμφιβολίες τους. Άλλοι δεν ήθελαν να το πιστέψουν ενώ πολλοί το υποπτεύονταν καιρό αλλά δεν είχαν τις αποδείξεις. Το ντοκιμαντέρ πάντως «Loose Change 9-11» που κυκλοφορεί ελεύθερα τον τελευταίο καιρό και στοιχειώνει σε παγκόσμιο επίπεδο τους τηλεοπτικούς μας δέκτες και τις οθόνες των υπολογιστών μας διατείνεται ότι έχει το υλικό και τα στοιχεία για να μας αποδείξει ότι τα πράγματα έγιναν πολύ διαφορετικά απ’ ότι μας παρουσιάστηκαν. Πρόκειται για μία ογδοντάλεπτη καταγγελία εξαπάτησης της παγκόσμιας κοινής γνώμης γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον εκκολαπτόμενο προβοκάτορα-σκηνοθέτη Ντίλαν Έιβερι. Στην ουσία αποτελεί την συγκρότηση σε μία ολοκληρωμένη ταινία της έρευνας και της αναζήτησης διαφόρων ατόμων και οργανώσεων που με κύριο φορέα το διαδίκτυο προσπαθούσαν αποσπασματικά και ανοργάνωτα να προβάλλουν τους καρπούς της εργασίας τους. Ο Έιβερι συγκέντρωσε όλες αυτές τις άναρχες φωνές σε μία δημιουργία της οποίας κυκλοφορεί αυτήν την στιγμή η δεύτερη, επαυξημένη έκδοση και προσεχώς καταφθάνει η τρίτη και τελευταία που θα αποτελέσει την τελική κόπια. Το πλήρες «Loose Change 9-11 2nd Edition» είναι ελεύθερο προς on-line παρακολούθηση σε ψηφιακή μορφή από την ιστοσελίδα www.loosechange911.com και το μόνο που απαιτεί είναι μία αρκετά γρήγορη σύνδεση για τα 3,11GB δεδομένων του.

Σύμφωνα λοιπόν με το εν λόγω ντοκιμαντέρ όλα συνέβησαν για να τρομοκρατηθεί ο αμερικάνικος πληθυσμός και να δεχτεί αβίαστα τα ισχυρότερα μέτρα ασφαλείας, τις αυστηρότερες αντιτρομοκρατικές νομοθετικές ρυθμίσεις και φυσικά τις εξευτελιστικές διαδικασίες παρακολούθησης και επέμβασης του κράτους στην προσωπική ζωή των πολιτών. Επιπρόσθετοι στόχοι που ικανοποιούνταν από μία ενδεχόμενη τρομοκρατική ενέργεια ήταν και η ανεμπόδιστη στρατιωτική επέμβαση στην Μέση Ανατολή καθώς και μία αθέατη παράμετρος, αυτή της αρπαγής των φυλασσόμενων αποθεμάτων χρυσού στα έγκατα των δίδυμων πύργων. Τα αεροπλάνα που χτύπησαν το Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δεν ήταν αυτά που αναφέρθηκαν στις ειδήσεις αλλά μη επανδρωμένα πειραματικά αεροσκάφη ενώ η συντριβή στο Πεντάγωνο δεν συνέβη ποτέ καθώς η φωτιά και οι φθορές προκλήθηκαν από έκρηξη βόμβας. Για την επιβεβαίωση αυτών των ισχυρισμών χρησιμοποιούνται απόρρητα κυβερνητικά έγγραφα, βίντεο μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων, επιστημονικές μαρτυρίες και συνεντεύξεις αστυνομικών και πυροσβεστών που παραβρέθηκαν στην καρδιά των γεγονότων. Σε καμία περίπτωση το αποδεικτικό υλικό δεν είναι αδιαμφισβήτητο. Πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να έχει υποστεί ψηφιακές επεμβάσεις και να έχει αλλοιωθεί. Εμείς σας προτείνουμε απλά να δείτε το ντοκιμαντέρ και να βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Κρατήστε μικρό καλάθι και προβληματιστείτε και αμφισβητήστε μέχρι εκεί που επιτρέπουν τα δικά σας υποκειμενικά όρια.

Μετά τους τίτλους τέλους μία χαρακτηριστική προειδοποίηση μας ενημερώνει ότι βάση του τελευταίου αντιτρομοκρατικού νόμου των Η.Π.Α. αν το παραπάνω υλικό βρεθεί στην κατοχή μας υπάρχει κίνδυνος να κατηγορηθούμε για εσωτερική τρομοκρατία και να φυλακιστούμε στο Γκουαντάναμο χωρίς δίκη. Γι’ αυτόν και πολλούς άλλους λόγους η εταιρεία παραγωγής Louder Than Words μας ενθαρρύνει να διανείμουμε το DVD σε όσα περισσότερα πρόσωπα μπορούμε, να το προβάλλουμε σε δημόσιους χώρους και να το αντιγράψουμε και να το εξαπλώσουμε στο διαδίκτυο πριν να είναι πολύ αργά…

1…2…3…SOLD!!!

2006-08-28T23:23:00.000+03:00

Ο «Τίγρης» πουλήθηκε. Από σήμερα ανήκει σε μία νεαρή πενταμελή οικογένεια από την Αλεξάνδρεια.

Υπάρχει περίπτωση, όσοι κινήστε στην Δυτική Μακεδονία και όχι μόνο, να τον δείτε μπροστά σας να βρυχάται και πάλι όπως τον παλιό καλό καιρό της πρότερης, τιμημένης νιότης.

Καλοτάξιδος παλιόφιλε…

Movieworld reloaded!!!

2006-08-21T13:09:00.000+03:00

Καλή σας μέρα φίλοι μου και καλό χειμώνα όπου και αν αυτός μας βρει! Ευχή που γίνεται μόνο για λόγους εθιμοτυπικούς καθώς η Ελλάδα βρίσκεται στον φούρνο και ψήνεται αργά και σταθερά στους 40+ βαθμούς C. Από αύριο ελπίζω να αναπνεύσουμε και πάλι καθαρό και δροσερό αεράκι.

Το αγαπημένο μας πάντως www.movieworld.gr φύσηξε από σήμερα έναν πολύ δυνατό αέρα ανανέωσης καθώς έχει αλλάξει όψη και έχει γίνει πιο εύχρηστο και πιο φιλικό. Περιηγηθείτε στις σελίδες του και ενημερωθείτε για νέα, προβολές και συνεντεύξεις σχετικά με τον αγαπημένο σε όλους μας κινηματογράφο και φυσικά για παλιές και νέες κυκλοφορίες DVD μέσα από το πολύ πλούσιο database του.

Keep on surfing…

Priceless they are…

2006-08-10T21:43:00.000+03:00

Η ιστορία τελειώνει με ένα λιτό λευκό χαρτάκι με αναγραφόμενη με κόκκινα γράμματα την λέξη ΠΩΛΕΙΤΑΙ. Οι πληροφορίες περιορισμένες στις απολύτως απαραίτητες. 400€, μοντ’86, 1050cc, 153.000km, τηλέφωνο… Σαν έναν απέριττο αλλά ολοκληρωμένο επικήδειο.

Ήταν μία μέρα πριν 8 περίπου χρόνια που ένας φίλος του πατέρα μου πουλούσε ένα λευκό VW POLO του ’86. Εγώ νέος οδηγός τότε θεώρησα ότι η απόκτηση εμπειρίας με ένα παλιό αυτοκίνητο αξίας 500.000 δρχ ήταν ιδανική περίπτωση. Το πλάνο βραχυπρόθεσμο. Να το κρατήσω κανένα χρόνο και μετά να αγοράσω ένα καινούριο. Η ζωή φυσικά δεν τα φέρνει όπως τα σχεδιάζουμε.

Διάφορες συγκυρίες οικονομικές και οικογενειακές με έκαναν να ξεμείνω με αυτό το σαραβαλάκι. Το αγαπημένο μου σαραβαλάκι. Ο «Τίγρης» μου. Οι αναμνήσεις μου με αυτό το αυτοκίνητο είναι πολυάριθμες και ανεκτίμητες. Αρνητικές και θετικές. Η παλιά εθνική Θεσσαλονίκης-Ξάνθης κατά κύριο λόγο το πεδίο δράσης μας. Γράψαμε παρέα 100.000 περίπου km. Τράκα με τρακτέρ. Απότομο φρενάρισμα με το μπροστά καπό κολλημένο πάνω στο μπαρμπρίζ. Σπασμένο ψυγείο μέσα στον καύσωνα. Μπουκωμένο καρμπιρατέρ και τελειωμένη μπαταρία πάντα στις πιο ακατάλληλες στιγμές.

Όλα τα παραπάνω φαίνονται αμελητέα. Ποιος δεν θυμάται τις πρώτες διακοπές της παρέας με ιδιόκτητο αμάξι στον Αρμενιστή. Το ταξίδι αναζήτησης 3 φίλων στο Γαϊδουρονήσι με τον «Τίγρη» γεμάτο μπαγκάζια και το κασετόφωνο να παίζει Rory Gallagher. Τις πιωμένες βόλτες στους λόφους του Σάνι υπό τους ήχους των Metallica. Τα αυθημερόν ταξίδια-αστραπή για τον ΠΑΟΚ και τους Whitesnake. Το surprise-trip στην Δ. Μακεδονία τέσσερις Αύγουστους πριν με προβληματικό ψυγείο στους 40οC υπό σκιά. Τον γύρο του πρώτου και του δεύτερου ποδιού της Χαλκιδικής με μία σκηνούλα. Τον ένα χρόνο πήγαινε-έλα με τις σειρούλες (φίλοι για μία ζωή πλέον) στο αεροδρόμιο Σέδες (βύσματα!!!). Τώρα που το ξανά-σκέφτομαι είναι όντος ανεκτίμητες οι αναμνήσεις. Τα 400€ είναι κοροϊδία. Τι να κάνω. Πώς να το κρατήσω. Που να το βάλω. Δεν γίνεται κορνίζα.

Θα υπάρχεις πάντα στην καρδιά μου και εντός ολίγου και στο δέρμα μου. Σου αφιερώνω το αγαπημένο σου hard rock κομμάτι. Για όλα αυτά που περάσαμε στα τελευταία 8 χρόνια…

“DIO – Holy Diver”

Holy Diver
You've been down too long in the midnight sea
Oh what's becoming of me

Ride the TIGER
You can see his stripes but you know he's clean
Oh don't you see what I mean

Gotta get away
Holy Diver

Shiny diamonds
Like the eyes of a cat in the black and blue
Something is coming for you

Race for the morning
You can hide in the sun 'till you see the light
Oh we will pray it's all right

Gotta get away-get away

Between the velvet lies
There's a truth that's hard as steel
The vision never dies
Life's a never ending wheel

Holy Diver
You're the star of the masquerade
No need to look so afraid

Jump on the TIGER
You can feel his heart but you know he's mean
Some light can never be seen

…the end of an era, the beginning of another...

2006-08-03T12:04:00.000+03:00

Ήταν 365 μέρες πριν την χθεσινή που αντίκριζα την πύλη της 124 Πτέρυγας Βασικής Εκπαίδευσης στην ηλιοκαμένη Τρίπολη της Πελλοπονήσου. Αμηχανία, αβεβαιότητα, σχετικό άγχος για το άγνωστο. Είπα στον εαυτό μου «πάμε για ακόμα ένα κεφάλαιο» και πέρασα την πόρτα. Ο χρόνος άρχισε να κυλάει αντίστροφα με διαφορετικούς πλέον ρυθμούς. Στρατιωτικούς ρυθμούς. Αεροπορικούς ρυθμούς.

Χθες, στις 02/08/06 ήταν η τελευταία μου ημέρα σαν φαντάρος στην 350 Πτέρυγα Κατευθυνόμενων Βλημάτων του αεροδρομίου Σέδες στην Θέρμη Θεσσαλονίκης. Η θητεία μου ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. Ο απολογισμός θετικότατος. Ελάχιστα αρνητικά, πολλές διασκεδαστικές αναμνήσεις, καλοί φίλοι με προοπτικές να παραμείνουν για πάντα.

Σήμερα γυρίζω σελίδα. Χρόνος για διακοπές δεν υπάρχει. Μοναδικό μέλημα η ανεύρεση μίας καλής δουλειάς με παρόν και μέλλον. Οι επιλογές περιορισμένες. Μοναδική διέξοδος μία θέση πολιτικού μηχανικού σε εργοτάξιο της ιδιωτικής τεχνικής εταιρείας ΑΚΤΩΡ. Τεράστια εταιρεία, η μεγαλύτερη στην Ελλάδα. Θα δείξει. Προορισμοί λίγο-πολύ γνωστοί. Βουκουρέστι, Ντουμπάι, Ομάν, Ελλάδα κατά σειρά προτεραιότητας. Θα δούμε που θα με τοποθετήσουν. Η σελίδα γύρισε και δεν υπάρχει επιστροφή. Το μόνο που χρειάζεται είναι υπομονή και καθαρό μυαλό για να γίνει σωστή επιλογή. Θα ενημερώσω…

Φίλε μου καλώς ήρθες στα πάτρια εδάφη μετά από τόσο καιρό στην Αραπιά. Καλές διακοπές για την ώρα και καλή και ίσως κοινή συνέχεια…

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ…

2006-07-24T23:37:00.000+03:00

Ανοίγοντας κάτι ξεχασμένες κούτες έπεσα πάνω σε μερικές παλιές, αγαπημένες κασέτες. Η ετικέτα: «Επιλογές ΤΡΥΠΕΣ ΙΙΙ».

Δεν ξέρω τι με έπιασε. Ίσως απλά το λογικό αίσθημα νοσταλγίας. Ίσως πάλι το ότι το ξεκαθάρισμα οφείλεται στις ενδεχόμενες επαγγελματικές μου αναζητήσεις σε μέρη ξένα, μακρινά.

Βάζω γρήγορα την κασέτα στο όφωνο. Δεν κρατιέμαι και χρησιμοποιώ το FF. Αφιερώνω το «Ταξιδιάρα Ψυχή» σε γνωστό σε όλους πρόσωπο και κλείνω μια για πάντα το θέμα. Αφιερώνω το «Το Τρένο» σε άλλο γνωστό πρόσωπο και γυρίζω σελίδα…

ΤΑΞΙΔΙΑΡΑ ΨΥΧΗ

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο,
έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας.
Όσα κι αν έχω, δανεικά πια δεν σου δίνω,
να κάνεις βόλτες με το magic bus.
Όσα κι αν έχω, δανεικά πια δεν σου δίνω,
να κάνεις βόλτες με το magic bus.

Ταξιδιάρα ψυχή,
κι αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω.
Καιρός να δω τη δικιά μου ζωή,
σ’ αυτό το ταξίδι δε θα σε περιμένω.

Θα ξενιστώ και κάποιο βράδυ
ότι έχω μέσα μου για σένα θα το σβήσω.
Είναι μονόδρομος ο δρόμος που ‘χεις πάρει
και δε σε βλέπω να γυρίζεις πίσω.
Είναι μονόδρομος ο δρόμος που ‘χεις πάρει
και δε σε βλέπω να γυρίζεις πίσω.

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο,
έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας.
Όσα κι αν έχω, δανεικά πια δεν σου δίνω,
να κάνεις βόλτες με το magic bus.
Όσα κι αν έχω, δανεικά πια δεν σου δίνω,
να κάνεις βόλτες με το magic bus.

ΤΟ ΤΡΕΝΟ

Όταν θα 'ρθεις,
να με ξεθάψεις απ' τις στάχτες.
Και διώξεις από πάνω μου,
όλη τη σκουριά.
Και ξαναβάλεις,
τις ρόδες μου σε ράγες.
Κι εγώ αρχίσω να κυλάω, να κυλάω, να κυλάω ξανά.

Τότε οι λύπες
θα με ψάχνουν
κι άνεργες θα θρηνούν
θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν.

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε,
τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε,
τα αλλά τρένα να περνούν...

Το καράβι

2006-07-20T20:29:00.000+03:00

Ήταν ένα καράβι που ξεκίνησε μικρό... σε κάθε λιμάνι του όλο και μεγάλωνε. Πλούτιζε. Γινόταν πιό μεγάλο, πιο τρανό.

Ήταν ένα καράβι που ξεκίνησε μικρό... σαν ένα ταπεινό καϊκάκι. Και μεταμορφώθηκε σε κρουαζιερόπλοιο πολυτελείας με πολλές φανφάρες.

Ήταν ένα καράβι που ξεκίνησε μικρό... Πολλοί το προτιμούσαν με την καινούργια του όψη. Όχι όλοι όμως.

Εδώ είν' ωραία MISTER...

2006-07-08T20:02:00.000+03:00

Παλία φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή

Σαν νερό που κυλάει, τα φιλιά και τα χρόνια
σαν τα πουλιά το χειμώνα
χάνονται

Πηγαίναμε να βρούμε τον κρυμμένο θησαυρό
ρουμπίνια διαμάντια ασήμι χρυσό
στης πόλης τη ζούγκλα, σε μέρη μακρινά
χαθήκαμε και γίναμε πολύχρωμα πουλιά.

Σκέφτομαι ένα χαρτοπαίκτη να μου λέει
παίξε λίγο ακόμα, παίξε, τι έχεις να χάσεις

Στέκομαι στην άκρη του γκρεμού
και κοιτάω όλους αυτούς που τους έσπρωξε ένα χέρι
κι αναγκάστηκαν να βγάλουνε φτερά
τώρα τους φωτίζει αυτό το υπέροχο αστέρι
τους κοιτάω να πλανιούνται μακρυά
πέρα από τα πέρατα πέρα από τα πέρα μέρη
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πεί
κάποιος απο αυτούς θα ξέρει
κάποιος πλησιάζει σαν να θέλει να μου πεί

Άν αυτά τα σύννεφα είναι οι φόβοι των ανθρώπων
που παγώνουνε επάνω απ' τις σκεπές
ας ξεπλύνουν οι πιο άγριες βροχές αυτούς τους δρόμους
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές
που γεμίζουνε τη θάλασσα της φρίκης
που βουτάει αυτός ο δύτης μοναχός
πρίν τελειώσει η ανάσα του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται: διαμαντένιος ουρανός

Άν αυτά τα σύννεφα ζυγίζουνε το βάρος
που λυγίζει τις ανθρώπινες καρδιές
ας γκρεμίσουν οι πιο άγριες βροχές αυτά τα σκιάχτρα
κι ας χυθούν στις μυστικές δεξαμενές
που γεμίζουνε με καύσιμα τα τρένα
που θα πάρει κάποια μέρα μοναχός
πριν τελειώσει το τσιγάρο του
κοιτάει προς τα πάνω και θυμάται:
όταν ήμουνα μικρός
μεσ' τα κύματα δε μ' ένοιαζε αν ο κόσμος είναι απλός
ή αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε
διαμαντένιος ο ουρανός
διαμαντένιος ουρανός

Πάνω στο τραίνο φάντασμα
μεσ' τη νύχτα θα χαθώ

Ολα γυρίζουν σαν τρελλά
ρόδες που πάν στο πουθενά.

- Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε....

ΞΑΝΘΗ 2006

2006-03-11T19:15:00.000+02:00

Λοιπόν, ακόμα ένα καρναβάλι της Ξάνθης τελείωσε. Μόνο που αυτό είχε κάτι το μοναδικό ...
Δύο από τους δόκτορες του blog συμμετείχαν σε αυτό κάνοντας παρέλαση. Όσον αφορά εμένα, μπορώ να πω ότι διέπρεψα σε σχεδόν όλους τους τομείς.
Και για να τα πάρουμε από την αρχή, αρχίσαμε την περιπέτειά μας από τη Θεσσαλονίκη το Σάββατο , αφού πρώτα διευθέτησα τις υποχρεώσεις μου με τη διαιτησία, οδικώς με τον Αλέκο και με προορισμό την Κομοτηνή, όπου και μείναμε. Η παρεά ήταν ό,τι πρέπει για χαβαλέ ή σχεδόν ότι πρέπει. Η διαμονή στην όμορφη αυτή πόλη ήταν εξαίσια και οι άνθρωποι που μας φιλοξένησαν καταπληκτικοί (σαν από άλλο κόσμο, φευγάτοι). Τα βράδυα τα περάσαμε στην Ξάνθη με πολύ ποτό και χορό. Πρέπει να ομολογήσω οτι η οδήγηση κατά την επιστροφή στην βάση μας ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι αλλά είμαστε σώοι.
Το μεγάλο κέφι όμως έγινε στην παρέλαση. Το γκρουπ στο οποίο ήμασταν λεγόταν "Κατακτητές", οι στολές ήταν λίγο μεγάλες αλλά ποιός νοιάζεται. Το αστείο είναι ότι εμάς μας είχαν πει τα παιδιά που μας τις πήραν ότι θα είναι απλές καθημερινές ισπανικές στολές ...
Αφού φάγαμε στο σύλλογο (πάνω σε ένα αγροτικό), πήγαμε στην αφετηρία όπου και φτάσαμε τελευταίοι και μέχρι να αρχίσουμε την πορεία είχαμε ήδη κάνει κεφάλι. Κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού δε θυμάμαι και πολλά (η "αγαπημένη"μου φράση το τριήμερο), παρα μόνο ότι δεν έβαλα κώλο κάτω. Δυστυχώς, η ημέρα κατέληξε με ένα αρκετά δυσάρεστο γεγονός στο οποίο δε θέλω να αναφερθώ, παρά μόνο ότι χώρισα με την Ζωή για διάστημα δύο μπυρών(με δικιά μου υπαιτιότητα). Ευτυχώς τα βρήκαμε μετά. Η Καθαρά Δευτέρα ήταν μια μέρα δύσκολη αφού φάγαμε σε ένα ζαχαροπλαστείο να το πώ, αρτοποιείο να το πώ, ταβέρνα δεν το λες πάντως. Και από φαί ... άστο καλύτερα.... Ο γυρισμός ήταν σχετικά εύκολος αν και είχε πολλή κίνηση.
Τα συμπεράσματα;;; Η εκδρομή θα ήταν πολύ καλή, ανάλογη εκδρομών στη Μύκονο... αλλά είπαμε η κακιά στιγμή(για την οποία ζητάω πάλι συγνώμη).

Υ.Γ. : Περιμένω ανταπόκριση από τον δεύτερο του Blog

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ:(από κάτω προς τα πάνω)

Το ξέρω...

2006-03-05T02:56:00.000+02:00

Ξέρω πως σου έχω λείψει.
Ξέρω πως χωρίς εμένα
τίποτα δεν είναι ίδιο πια.
Και πως όσο μένω μακριά σου
νιώθεις πιο μικρή και πιο φτωχιά.

Κι εγώ νιώθω μόνος μακριά σου
Κι εγώ θέλω να βρεθούμε από κοντά.
Μα με πληγώνει
που όσο μακριά σου μένω,
μου αρέσει η μοναξιά.

Δεν απευθύνεται σε καποιο πρόσωπο...

Tim Burton's stories...

2006-02-13T18:47:00.000+02:00

...Απόσπασμα από το βιβλίο του μέγιστου παραμυθά Tim Burton, «Ο Μελαγχολικός Θάνατος Του Στρειδάκη Και Άλλες Ιστορίες»...

Ο ΚΛΑΔΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΠΙΡΤΟΥΛΑ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑΝ

Άρεσε στον Κλαδάκη η Σπιρτούλα,
του άρεσε πάρα πολύ.
Ποθούσε το κομψό της κορμάκι,
την έβρισκε, αλήθεια, καυτή.

Καίει όμως η φλόγα του πάθους
για ένα σπίρτο κι ένα κλαδί;
Μα και βέβαια καίει – τον Κλαδάκη
τον έκαψε στο πι και στο φι.

Keep Walking...

2006-01-31T21:40:00.000+02:00

04.45: «Αλτ, τις ει;», «Έφοδος». 05.15, 06.00, 06.45. Το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται να επαναλαμβάνεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. 10-15 άνθρωποι αναπαράγουν τους προκαθορισμένους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί, κάθε μέρα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Η θεωρία του Χάους σε όλη της την μεγαλοπρέπεια. 550 χιλιόμετρα μακριά ανάβει η μίζα από ένα αφύλαχτο Hammer και εσύ ξεροσταλιάζεις μέσα στο κρύο του υγρού ξημερώματος σε ένα παλιό αεροδρόμιο. Λες και προέκυψε μόλις τώρα ο κίνδυνος να σε πιάσουν στον ύπνο. Σαν να μην ήταν πάντοτε επικίνδυνη η φρούρηση αφύλαχτων στρατοπέδων.

Μόλις ανέβηκες την ανηφόρα και βρίσκεσαι στην κορυφή ατενίζοντας. Τί βλέπεις κάτω; Νόμιζες ότι η ανηφόρα ήταν το δύσκολο κομμάτι; Περίμενες να βρεις έναν ομαλό κατήφορο; Σου φάνηκαν δύσκολοι οι 6 μήνες που μόλις πέρασαν; Που να δεις τι σου επιφυλάσσουν οι 6 μήνες που ακολουθούν. Πίστεψες ότι παλιώνοντας όλα θα είναι καλύτερα; Τώρα καταλαβαίνεις πιο εύκολα τί υπάρχει μέσα στο σύστημα. Τώρα το έπιασες το νόημα. Το μεγάλο κόλπο φανερώθηκε. Αηδιάζεις από τα μαγειρέματα και τις ραδιουργίες. Θα περάσει...

Ακούς το “Which Side Are You On” της Merchant. Διάλεξες την ώρα. Τώρα που έμαθες ότι σε λίγο καιρό θα φύγουν 4 άτομα για το Διδυμότειχο. Δεν σου έχουν μείνει λεφτά. Που να τα βρεις; 11,04 ευρώ είναι ο μισθός σου. Πως θα την παλέψεις; Θα την παλέψεις. Έχεις τα όνειρά σου. Έτσι δεν πέρασε μέχρι τώρα ο καιρός; Μπορεί να σφίγγει ώρες-ώρες το στομάχι και να θολώνεις από την αβεβαιότητα αλλά μία καλή στιγμή αρκεί για να σε επαναφέρει. “True Love Waits” και Radiohead. Είσαι μόνος λοιπόν. Και τί να λέει; Δεν έχεις κάτι να σε προβληματίζει και να σε εμποδίζει να ανοίξεις τα φτερά σου. Γιατί θα τα τινάξεις τα φτερά σου. 6 μήνες δεν είναι τόσοι πολλοί. Θα έρθει η σειρά σου...

Καλό ταξίδι φίλε μου. Σου εύχομαι να μεγαλουργήσεις...

Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ

2005-12-30T15:42:00.001+02:00

Διανύοντας τις τελευταίες μέρες του έτους 2005 είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε έναν σύντομο απολογισμό των καλύτερων κινηματογραφικών ταινιών της χρονιάς που μόλις αποχαιρετήσαμε, γνωστής και σαν Χρονιά του Δράκου κατά το κινέζικο ημερολόγιο. Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να χαρακτηρίσουμε το έτος 2005 με κοινότυπα κλισέ του τύπου «Κάθε πέρσι και καλύτερα» και άλλα παρόμοια αποφθέγματα του κατά τα άλλα σοφότατου λαού μας. Η χρονιά που πέρασε είχε ταινίες αδιάφορες που θέλουμε να ξεχάσουμε γρήγορα, ταινίες μέτριες που προσπάθησαν, άλλες λιγότερο άλλες περισσότερο, να κερδίσουν μία θέση στην καρδιά και στο μυαλό μας και βέβαια είχε και καλές ταινίες οι οποίες επιδιώκουν, για διάφορους λόγους η κάθε μία, να γράψουν την δική τους ιστορία στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα.

Μιας και δανειζόμαστε τον τίτλο του άρθρου από την κινέζικη παράδοση, είναι φρόνιμο να ξεκινήσουμε την περιήγησή μας στο κινηματογραφικό 2005 από τις σημαντικότερες στιγμές του Ασιατικού Σινεμά. Αναμφισβήτητα, ένα από τα πρόσωπα της χρονιάς είναι ο Κορεάτης Κιμ Κι Ντουκ ο οποίος μας παρέδωσε το απέριττο, άκρως μινιμαλιστικό και εκκωφαντικά σιωπηλό «Ολομόναχοι Μαζί (3-Iron)». Από την Κορέα και το πολυαναμενόμενο τρίτο μέρος της άτυπης τριλογίας εκδίκησης του Παρκ Τσαν Γουκ, «Sympathy For Lady Vengeance», πιο ήπιο, αναίμακτο και λιγότερο καταιγιστικό από τους προκατόχους του. Τέλος, παρακολουθήσαμε το μαγευτικό «Κινούμενο Κάστρο» του μεγαλύτερου δημιουργού κινουμένων σχεδίων, Χιγιάο Μιγιαζάκι.

Για τον ευρωπαϊκό χώρο δεν θα λέγαμε ότι ήταν μία πολύ πλούσια κινηματογραφική σοδειά. Ίσως η καλύτερη ευρωπαϊκή ταινία της χρονιάς είναι το, βραβευμένο στις Κάννες με Χρυσό Φοίνικα, συγκινησιακό, κοινωνικό δράμα των αδερφών Νταρντέν, «Το Παιδί (L’enfant)». Είχαμε, επίσης, την επιστροφή του Κώστα Γαβρά στα γνώριμα μονοπάτια της πολιτικής σάτιρας-μαύρης κωμωδίας με «Το Τσεκούρι (Le Couperet)», ένα σχόλιο στο αναλώσιμο της ανθρώπινης ύπαρξης στην παγκόσμια καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Η κτηνώδης προσωπικότητα του Αδόλφου Χίτλερ παρουσιάστηκε στις ανθρώπινες διαστάσεις της από τον Όλιβερ Χιρσμπίγκελ με το «Η Πτώση (The Downfall)». Ο πολυτάλαντος Αλεχάντρο Αμενάμπαρ δοκίμασε τα συναισθηματικά μας όρια με το «Η Θάλασσα Μέσα Μου (Mar Adentro)» με τον Χαβιέ Μπαρντέμ να αποδεικνύει άλλη μια φορά ότι είναι ένας από τους μεγαλύτερους άρρενες ηθοποιούς, ενώ ο Ζαν-Πιέρ Ζενέ επέστρεψε παρέα με την Οντρέ Τοτού και το «Ατελείωτοι Αρραβώνες» με φόντο την Γαλλία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή παραγωγή του 2005.

Αναμφίβολα, η Χρονιά του Δράκου ήταν άκρως παραγωγική για την Αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία. Ο σκοτεινός παραμυθάς Τιμ Μπάρτον, έχοντας πλάι του τους μόνιμους «συντρόφους» του Τζόνι Ντεπ και Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, μας κλείνει το μάτι με το «Ο Τσάρλι Και Το Εργοστάσιο Σοκολάτας» και το αριστουργηματικό stop animation διαμάντι του «Η Νεκρή Νύφη (Corpse Bride)». Ο ημέτερος Αλεξάντερ Πέιν κάνει ένα γευστικότατο και ευωδιαστικότατο ταξίδι στους αμπελώνες της Καλιφόρνια και στο πολύπλευρο ταλέντο του Πολ Τζιαμάτι με το «Πλαγίως (Sideways)», ενώ ο Τόμι Λι Τζόουνς σκηνοθετεί και ερμηνεύει στο επίσης ταξιδιάρικο «Οι Τρεις Ταφές Του Μελκιάδες Εστράδα» απομυθοποιώντας ουσιαστικά την «Άγρια» Αμερικάνικη Δύση. Στο μικροσκόπιο της κινηματογραφικής κάμερας μπαίνουν οι πολυτάραχες ερωτικές σχέσεις της εποχής μας με το θεατρικό «Εξ Επαφής (Closer)» του Μάικ Νίκολς, ενώ ο Μάρκ Φόρστερ υπογράφει το «Ψάχνοντας Την Χώρα Του Ποτέ (Finding Neverland)» ένα τρυφερό, κινηματογραφικό παραμύθι βιογραφικής διάθεσης στο έργο του Τζ. Μ. Μπάρι. Μεγάλη χρονιά για τον κόσμο του φανταστικού με τον Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ να μετατρέπει το σκοτεινό «Sin City» του Φρανκ Μίλερ στην πρώτη αυθεντική ταινία-κόμικ, ενώ ο Άνθρωπος-Νυχτερίδα επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη δια χειρός Κρίστοφερ Νόλαν με το «Batman Begins», μία ταινία-αποδόμηση του υπερήρωα στην οποία τονίζονται για πρώτη φορά οι ανθρώπινες αδυναμίες και οι προσωπικοί δαίμονες που συνοδεύουν την μεταμόρφωση σε ατρόμητο τιμωρό. Με το αναμενόμενο «King Kong» ο Βασιλιάς της Ζούγκλας επιστρέφει στον θρόνο του και ο Πίτερ Τζάκσον στις μεγάλες και δαπανηρές παραγωγές. Ο γερόλυκος Κλιντ Ίστγουντ, πιο ώριμος από ποτέ, δημιουργεί το «Million Dollar Baby» με το κοινό να ζητωκραυγάζει «Mo cuishle (αγαπημένη, αίμα μου)» και ο Μπιλ Μάρεϊ πραγματοποιεί ακόμα ένα υπαρξιακό ταξίδι στην αξιοθαύμαστη καριέρα του με καπετάνιο τον «ανεξάρτητο» Τζιμ Τζάρμους και μέσο το «Τσακισμένα Λουλούδια (Broken Flowers)». Στις θετικότατες εκπλήξεις της φετινής χρονιάς συγκαταλέγονται το «Keane» του Λοτζ Κέριγκαν, μία οδυνηρή ταινία-εμπειρία με τον Ντάμιαν Λιούις να κλέβει την παράσταση στον ρόλο του βασανισμένου πατέρα, καθώς και το «Καληνύχτα Και Καλή Τύχη» με τον Τζορτζ Κλούνεϊ να επιστρέφει στην σκηνοθετική καρέκλα παρουσιάζοντας μία επίκαιρη πολιτική ταινία η οποία αναφέρεται στην μαχόμενη δημοσιογραφία στα χρόνια του ασφυκτικού μακαρθισμού.

Τέλος, από την εγχώρια κινηματογραφία, ξεχωρίζουν η διασκεδαστική πολιτική κωμωδία του Νίκου Περάκη «Λούφα Και Παραλλαγή: Σειρήνες Στο Αιγαίο», η πρώτη ελληνική σπλάτερ δημιουργία «Το Κακό» του Γιώργου Νούσια και βέβαια το «Οι Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη (με τον μεγάλο Μάρτιν Σκορτσέζε στα credits της ταινίας) η οποία αποτελεί αναμφισβήτητα την εμπροσθοφυλακή του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου.

Dr. Strangelove’s Top-10 2005:
1. Η Νεκρή Νύφη (Tim Burton's Corpse Bride)
2. Πλαγίως (Sideways)
3. Οι Τρεις Ταφές Του Μελκιάδες Εστράδα (The Three Burials Of Melquiades Estrada)
4. Το Παιδί (L’ Enfant)
5. Η Πτώση (The Downfall: Hitler and the End of the Third Reich)
6. Εξ επαφής (Closer)
7. Η Θάλασσα Μέσα Μου (Mar Adentro)
8. Αμαρτωλή Πόλη (Sin City)
9. Batman Βegins
10. Ατέλειωτοι Αρραβώνες (A Very Long Engagement)

Αγαπημένα άσματα...

2005-12-05T02:49:00.000+02:00

Όλων των εποχων...

Dream On - Aerosmith... γιατί μου θυμίζει εσένα....

Τα άπαντα των Scorpions... γιατί μου θυμίζουν εφηβεία... (την οποία ακόμα περνάω...)

Η Ρίτα των Κατσιμιχαίων... γιατί μου θυμίζει βράδια με κιθάρες σε ένα δωμάτιο και την καλύτερη παρέα ever...

Το Live από Τρύπες... γιατί μου θυμίζει πόσο χτυπιόμασταν σαν παλαβοι στις συναυλίες...

Η Σουζάνα του Πανούση... Fun Key... θυμάσαι...;
Συννεφιασμένη Κυριακή... γιατί η καρδιά μου πάντα θα της μοιάζει...

Και τώρα ακούω...
Leaves' Eyes - Senses Capture
Nightwish - Dark Chest of Wonders
Μπάμπης Τσέρτος - Άτιμη Τύχη
Μωβάστρο - Δανάη
Update... και φυσικά το υπέροχο Angels των Within Temptation...

ΦΕΣΤΙΒΑΛΙΚΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ...

2005-11-19T15:17:00.000+02:00

46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, 18/11/2005,

06:35
Πρωινό ξύπνημα μετά από μία πολύ ωραία βραδιά στο συνοικιακό ροκ μπαρ Αύγουστος με την παρέα, καλή μουσική και άφθονη μπύρα (Carlsberg, Lucifer, Guinness, Krohmbacher). Ας όψεται ο Στρατός.

12:45
Απόδοση τιμών με ένοπλο άγημα στο αεροδρόμιο Μακεδονίας λόγω της αναχώρησης από τον Αγ. Δημήτριο της «Ιεράς Ζώνης της Θεοτόκου» (!!!). Παιδιά η ζώνη ήταν πίτα στο χρυσάφι. Πως μπορούσε να την φοράει η Παναγία 2000 χρόνια πριν που με το ζόρι επιβιώνανε από την πείνα?

15:00
Εξοδόχαρτο και σπίτι για μπανάκι και προετοιμασία για την μεγάλη μέρα. Να είναι καλά τα παιδιά της καινούριας σειράς που μπήκε πριν λίγο καιρό. Την Τρίτη το πρωί θα ξανά-επιστρέψω στις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις. Ο δρόμος είναι ανοιχτός για ένα άκρως φεστιβαλικό 4ήμερο.

17:15
Ο ευωδιαστός καφές φίλτρου «Columbian Supremo» μόλις έχει ετοιμαστεί στην καφετιέρα (αγορασμένος από το καφεκοπτείο του φίλου Δούνου «ΡΙΟ» Ερμού με Αριστοτέλους). Το έντονο άρωμά του και η χαρακτηριστική του γεύση δένουν απόλυτα με τις τελευταίες αναγνώσεις του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ και των σχετικών, με το 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ιστοσελίδων.

19:30
Ραντεβού έξω από τον Τερκενλή, Αριστοτέλους με Τσιμισκή γωνία, με την συντροφική στις φεστιβαλικές αναζητήσεις παρέα (αγαπητέ φίλε Μηνά σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για την μοναδική ευκαιρία που μου πρόσφερες). Ο κόσμος έχει αρχίσει ήδη να συγκεντρώνεται για την Τελετή Έναρξης και την προβολή της ταινίας L’Enfer του Danis (No Man’s Land) Tanovic.
Κατηφορίζουμε για μερικά μέτρα την Αριστοτέλους και βρισκόμαστε έξω από το Ολύμπιον. Το ΠΑΝΟΡΑΜΑ ξεκινάει! Σε 5’ είμαστε στο φουαγιέ του Ολύμπιον αφού περνάμε την είσοδο με τις GUEST διαπιστεύσεις μας. Το κόκκινο χαλί στρώνεται μπροστά μας. Δεν μπορώ να μην προσέξω ότι ο χώρος είναι γεμάτος όμορφες κοπέλες από 18-38. Τι τύχη?
Μία βόλτα στον 5ο όροφο, στο Δωμάτιο με Θέα, για μία τελευταία παρασκηνιακή γουλιά από το μεθυστικό πιοτό της κορυφαίας βορειοελλαδίτικης κινηματογραφικής συνάντησης. «-Πάμε Μηνά στις θέσεις μας γιατί αν ανοίξουν οι πόρτες για το κοινό δεν θα έχουμε πού να καθίσουμε».

21:05
Η τελετή Έναρξης ξεκινάει. Βιολιά βαράνε, μία χορεύτρια με φουτουριστική περιβολή λικνίζεται... ουπς 3 νέοι στο ταβάνι! Οι δύο κρατάνε μία μεγάλη κορδέλα και ο ένας με ένα ψαλίδι την κόβει στα δύο. Με έναν κρότο, η ατμόσφαιρα γεμίζει χρυσά και κόκκινα ριζόχαρτα που προσγειώνονται αργά-αργά επάνω στο κοινό. Μία κόκκινη κορδελίτσα αναπαύεται στο ανυποψίαστο τσουλούφι του γνωστού, γραφικού σκηνοθέτη κ. Κολάτου ο οποίος συνοδεύεται από χυμώδη (πολύ χυμώδη) νεαρά ύπαρξη η οποία δεν διστάζει να επιδεικνύει τα πλούσια προσόντα της. Άλλωστε έτσι δεν ήταν πάντα? Η γραμμή που χωρίζει το γκλάμουρ από το κιτς είναι πολύ μικρή και όχι πάντα ευδιάκριτη.
Οι παρουσιαστές προλογίζουν, οι διοργανωτές υπόσχονται, οι πολιτικοί μακρηγορούν αδιάκοπα, οι συντελεστές της εναρκτήριας ταινίας χάνονται στην μετάφραση... Σβήστε τα φώτα να φύγουν οι παρείσακτοι να ηρεμήσουν τα μάτια και τα αυτιά μας. Επιτέλους. Ο προτζέκτορας ανάβει (μα καλά θα δούμε ταινία Α’ προβολής απο DVD? Ήμαρτον πια).

23:45
Ωραία η ταινία. Καλή η σκηνοθεσία. Κισλόφσκι το σενάριο. Αυθεντικό δράμα. Τελείωσε αυτό. Πάμε στο πάρτι Έναρξης του Φεστιβάλ.
- Τι μου λες τώρα ρε Μηνά. Το διοργανώνει η MGM? Και έχει σαν θέμα το αξεπέραστο ΠΑΡΤΙ του Μπλέικ Έντουαρτς με τον τρομερό Πίτερ Σέλλερς? Φύγαμε.
Δυστυχώς άλλα περιμέναμε και άλλα μας βρήκανε. Μόνο τα τραγούδια και μερικές όμορφες κοπελίτσες με τα χαρακτηριστικά χτενίσματα της εποχής θύμιζαν εκείνη την ξέφρενη ατμόσφαιρα. Άκεφοι και άνευροι οι θαμώνες δεν μπόρεσαν να απογειώσουν την διασκέδαση. Δεν πειράζει. Πίνουμε την δωρεάν βοτκίτσα μας, συζητάμε τις άλυτες ανησυχίες μας, πιάνουμε ανεπιτυχώς κουβέντα με την γραμματέα του Γραφείου Τύπου και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια. Το γλυκό στο τέλος, μας περιμένει στην έξοδο το αυθεντικό DVD της MGM με το Πάρτι.

01:20
Η παρέα χωρίζεται. Ο ένας έχει δουλεία και γράψιμο μέχρι το ξημέρωμα για να προλάβει το deadline. Ο άλλος συνεχίζει. C’est Beau η επόμενη στάση. Όμορφες, δροσερές παρουσίες, μπύρα και καλή παρέα. Η μουσική έχει ξεφύγει. Ο Dj κουβαλάει τρέλα καντάρια και παίζει ροκάκια παλιά και νέα, τα καλύτερα της Βρετανικής Indy σκηνής, themes από γνωστές, αγαπημένες ταινίες, Duck tales, Ghostbusters… Τρελό γέλιο!!! Πήγε 05:00. Πάμε να κοιμηθούμε. Και αύριο μέρα είναι.

Αυτά έχουν τα Φεστιβάλ. Ζωντανεύει η πόλη. Βγαίνει ο κόσμος έξω και διασκεδάζει. Φυλάξτε τα γιατί χαθήκαμε αν εκλείψουν...

November Rain...

2005-11-17T01:33:00.000+02:00

17/11/05, 01:34

Μόλις γύρισα από το ποδόσφαιρο 6x6. Έτρεξα όσο μπορούσα, λαχάνιασα, σούταρα δυνατά την μπάλα, έπεσα κάτω, προσπάθησα όσο μπορούσα να εκτονωθώ.

Το έχει φαίνεται ο μήνας να γίνεται η καρδιά μου χίλια κομμάτια. Δεν με πιάνει ύπνος πάλι. Μέχρι τις 06:30 έχουμε ακόμα ώρα. Δεν πειράζει. Έχουμε και όρεξη για γράψιμο.

Έκανες την επιλογή σου λοιπόν. Okey Dockey!!! Δεκτό. Όταν χωρίσαμε μου είπες ότι δεν έχει νόημα να το παιδεύουμε. Εσύ δουλειά στην πόλη σου. Εγώ στρατό στην πόλη μου. Εγώ ξέρω ότι σε έναν μήνα βρεθήκαμε 3 φορές, καμιά 10αριά μέρες σύνολο. Αυτό που κάνεις τώρα τί νόημα έχει?

Μπορεί να είμαι παθιασμένος αλλά δεν είμαι τρελός. Ήμουν εκεί όταν το καλοκαίρι στο αεροδρόμιο δεν ξεκολλούσαμε ο ένας πάνω από τον άλλον. Ήμουν εκεί όταν έκλαιγες κάθε βράδυ που σε άφηνα σπίτι σου και έφευγα. Ήμουν εκεί όταν την μέρα που γύριζες πίσω στο Εδιμβούργο σε φίλησα στο στόμα και μου το ανταπέδωσες. Ήμουν εκεί όταν αποκάλεσες το δώρο μου “best present ever” και με έπαιρνες σχεδόν κάθε μέρα στις πρώτες δύσκολες μέρες της θητείας μου. Μέχρι και «Μάτια σου» με ξανά-είπες μετά από μήνες.

Αυτός ο άντρας σε αγάπησε όσο δεν μπορούσε να αγαπήσει μέχρι τώρα. Γι αυτόν ήσουν η “Unique and beautiful snowflake” του. Ελπίζω να πήρες την σωστή απόφαση. Να ξέρεις τι κάνεις.

Με τελείωσες μικρή. Με τελείωσες...

Πρωινό φρικασέ

2005-10-13T20:28:00.000+03:00

Επειδή ξέρω ότι έχει φανατικούς ακροατές(και τέλεια σποτάκια), σας ενημερώνω ότι έχει μετακομίσει από τον 105.5 στον 90.8 zoo radio νομίζω!!! τελικά όλα τα πράγματα αλλάζουν....

Μέρες '87

2005-09-25T12:04:00.000+03:00

Παιδία χαμός όλη η Ελλάδα μυρίζει Τι ρι ρι ριν.
Οι σημαίες έχουν βγεί και οι γιγαντοθόνες έχουν στηθεί για την μεγάλη σημερινή νίκη.
Όταν σηκώσουμε το Ευροπαϊκό θα είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης σε Μπάσκετ και Ποδόσφαιρο ταυτόχρονα!!!!!
Και όπως είπε ο Διαμαντίδης στην ερώτηση πως νίωθεις; "είμαι Έλληνας, άρα τέλεια"

Καρντάσια

2005-09-19T15:50:00.000+03:00

Που είστε ορέ ξενιτεμένοι(και φαντάροι).
Καιρό έχουμε να τα πούμε. Εδώ Ελλαδίτσα αρχίσαμε μαθήματα κοινώς τον παίζουμε.
Δίνει σήμερα η φωτεινούλα το τελευταιο μαθημά της.
Το ποίο συναρπαστικό που μου έτυχε τον τελευταίο καιρό είναι...... τίποτα μπήκαμε σε ρουτίνα. Ευτυχώς που είναι και η ξαδερφούλα και περνάει ευχάριστα η ώρα(ξέρω οτι διαβάζει το blog).
Α ναι άρχισαν το ψιλόβροχα αλλά ακόμα κανει ζέστη.
Αυτά.

Υ.Γ. : Φαντάρε όταν έρθεις στα πάτρια εδάφη πάρε κανα τηλ.

Ο χρόνος είναι χρήμα... (by Dr. Who)

2005-09-09T02:47:00.000+03:00

Έκλεισα σήμερα μια βδομάδα μαθημάτων εδώ πέρα. Η πρώτη εντύπωση; Θετική.

Ο καθηγητής που μας κάνει στατιστική είναι ένας ρώσος που ψευδίζει (άντε να καταλάβεις αγγλικά τώρα...) αλλά είναι πολύ καλός διδάσκαλος. Έχει μεθοδικότητα και σου εμπνέει εμπιστοσύνη. Δηλαδή, το ακριβως αντίθετο από τον τύπο που μας κάνει μηχανική. Αμερικάνος, θεωρητικός (πλάσμα) που κοιτάει συνεχώς τον πίνακα (ή το άπειρο - το ίδιο κάνει) και γράφει στον πίνακα με ταχύτητα που θα ζήλευε οποιαδήποτε πετυχημένη δακτυλογράφος.

Όσον αφορά για τις διδακτικές μου υποχρεώσεις φαίνονται πολύ ευχάριστες. Άλλωστε όλοι εδώ (μάλλον) γνωρίζουμε πόσο απολαμβάνω τη διαδικασία του μαθήματος (όταν το κάνω εγώ!).

ΤΟ πρόβλημα όμως είναι η οργάνωση του χρόνου. Συνήθως δεν έχω δυσκολίες σε αυτό τον τομέα, αλλά εδώ είναι καινούργιες συνήθειες... όταν όλος ο κόσμος σταματάει στις 12 για φαί, σου ταράζει τον πεπτικό κύκλο. Όταν από την άλλη σου βάζει να διδάσκεις κάθε Τρίτη από τις 7:45 έως τις 3:30 non-stop σου ταράζει τον ψυχολογικό κύκλο. Λυπάμαι τα "παιδάκια" που έχω την τελευταία ώρα... Τους έτυχε ο καλύτερος, αλλά μετά από τόση δουλειά και αυτός τα παίζει!

Απόλαυση (by Dr. Flou)

2005-08-31T21:22:00.000+03:00

Θυμάστε που παλαιότερα λέγαμε τι δεν είχαμε ευχαριστηθεί σε μια σχέση ή και μη (κοινώς στο sex);
Ε λοιπόν εγώ πρέπει να ομολογίσω οτι πλέον δεν έχω κανένα μα κανένα παράπονο. Φαίνεται η εξάσκηση 2.5 χρόνια έκανε καλό... Πάει και τελείωσε άμα η χημεία είναι καλή....

Πρωτάθλημα 2005-6 (By Dr. Flou)

2005-08-29T00:17:00.000+03:00

Το πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου άρχισε για ακόμα μια φορά, και δυστυχώς η ΠΑΟΚαρα έχασε από την συχαμερή ομάδα της θυγατρικής της AUDI. Είχα τόσα νεύρα χθές βράδυ που δεν μπορούσα να κοιμήθω... Κρίμα και είχα φτιαχθεί τόσο με τα φιλικά και τις μεταγραφές. Γαμώ την ομάδα μας γαμώ πάλι καρδιακούς θα μας κάνει.
Έπρεπε να το γράψω γιατί αλλιώς θα έσκαγα.
Από την άλλη περνάμε καλά, αρχίσαν και τα κομματικά όργανα- τηλέφωνα. Είναι ωραίο συναίσθημα να νίωθεις ότι σε χρειάζονται και ότι μπορείς να βοηθήσεις.

Ωχ ωχ ωχ ωχ (by dr. Zhivago)

2005-08-26T03:34:00.000+03:00

Μόλις γύρισα απο practice driving που πήγα με τον συγκάτοικο...Ήταν βράδυ και είχε πολύ κόσμο έξω...Μάλλον βαριούνται να ζούνε και έπεσε και σύρμα για την εξόρμησή μου...Είχε και πολλούς απορώ-πώς-την-γλιτώσανε-κινέζους...

Πολύ χάρηκα...Μια καινούργια εποχή για την ανθρωπότητα....

10 μέρες... (by Dr. Who)

2005-08-24T02:58:00.000+03:00

10 μέρες προτού αρχίσουν όλα...

Αν πριν 8 μήνες μου έλεγε κάποιος ότι αυτή τη στιγμή θα ήμουν αμερική και θα έγραφα αυτές τις γραμμές από το Madison (που μου το έλεγε) θα τον έλεγα θεοπάλαβο (που τον έλεγα!).

Και όμως, το έσπασε ο διάολος το ποδάρι του (και μάλλον άσχημα για να είμαι εδώ).

Γνωρίζω τους καινούργιους μου συμφοιτητές χωρίς να μιλάω ούτε μια λέξη ελληνικά μαζί τους και όμως ενώ έχουμε τόσα πολλά διαφορετικά, μας ενώνουν τόσα πολλά. Ποτέ μου δεν περίμενα ότι θα έπαιζα "μπουνιές" με έναν Ινδό, ότι θα κάναμε ομάδα χαρτοπόλεμου με έναν Ιρλανδό ή ότι θα έμενα στο ίδιο σπίτι με ένα Νιγηριανό.

Εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά (ή μήπως μίλια;) από τον κοντινότερο κοντινό μου φίλο, μισή γη πέρα από τα πάτρια εδάφη. Να ακούω στις 10 η ώρα το βράδυ - κάθε βράδυ - ότι εκεί, στη Σαλονίκη, ξημερώνει ακόμα μια όμορφη μέρα ενώ εδώ έχουν ήδη αρχίσει τα κρύα και οι ζακέτες...

Θα μου λείψει. Όλα θα μου λείψουν. Αλλά εδώ υπάρχει μια άλλη ζωή. Διαφορετική. Έχει όμως και αυτή την ομορφιά της. Και ξέρω ότι όσο ξεδιπλώνεται τόσο πιο πολύ θα μου αρέσει...

Χαθήκαμε ε; (By Dr. Flou)

2005-08-20T15:19:00.000+03:00

Τι θα γίνει όλοι στην δουλεία το έχετε ρίξει;
Εγώ κάθομαι και χαλαρώνω πριν τον δύσκολο χειμώνα που έρχεται. Για όσους δεν το ξέρουν υπάρχουν και κάποιες νέες πολύ θετικές εξελίξεις αλλά οι λεπτομέρειες με mail(δηλαδή αμα βγάλω και εγώ άκρη). Οπότε αφήστε τις δουλείες σας για λίγο και γράψτε τίποτα να διαβάσουμε.
Και όπως είχα υποσχεθεί μερικές φωτογραφίες από Ρόδο:
Το παιδί με το μουσάκι είναι ο Β. που με φιλοξενούσε. Ο άλλος με τον βάτραχο ο έτερος ροδίτης ο Γ.
Οι γκόμενες είναι άσχετες και δυστυχώς η ευτυχώς με καμία δεν έγινε τίποτα. Πάντως η παρέα ήταν καλή και ρίξαμε πολύ γέλιο.

Υ.Σ. :Να προσέχουμε τι γράφουμε έ, διαβάζει πολύς ... κόσμος.(πλάκα κάνω πλιτς πλιτς)

Blogαρε και εσύ (By Dr. Flou)

2005-08-14T21:05:00.000+03:00

Δεν ξέρω τι έγινε και σβήστηκε το post οπότε το ξανανεβάζω....

Τελικά τι είναι αυτό το Blog; Ένα μέρος για να αποτυπώνουμε τις σκέψεις μας μπορεί να πει κάποιος, ίσως μια σελίδα για να αλληλεπιδράμε, η μήπως ένα μέρος όπου μπορούμε να γράψουμε πράγματα που μπορούν να τα διαβάσουν άτομα που ενδόμυχα θέλουμε;

Θα καθόμαστε κάποια μέρα και θα διαβάζουμε τι γράφουμε και θα γελάμε πίνοντας κανά τσιπουράκι κάπου στην Χαλκιδική.
-Ρε συ τι να έγινε εκείνη η κοπέλα ; ξέρεις ρε αυτή που ήσουν τύφλα και δεν θυμάσαι τίποτα.
-Ναι ρε συ αυτή που κρυφάκουγα να της εξηγείς πως δουλεύει το φερμουάρ.
-Και η δικιά σου, εγώ στο έλεγα ότι όλα θα περάσουν, τελικά αποφάσισες για κουμπάρο/α ή όχι ακόμα;

Μπορεί να έχω κολλήσει λίγο αλλά πιστεύω ότι είμαστε μπερδεμένοι. τόσα έγιναν στην ζωή μας το τελευταίο διάστημα πτυχίο , μεταπτυχιακά, στην ημιδαπή αλλά και στην αλλοδαπή για πολύ κοντινά άτομα, ατυχήματα, φανταρικά. Τι να πω μέχρι και ασεπ δώσαμε, και περιμένουμε αποτελέσματα άρε γλέντια.

Μεγαλώσαμε και δεν το κρύβω αυτό με φοβίζει λίγο, Αυτό τον χρόνο δεν θα έχω διάβασμα μόνο πρακτική το πρωί. Θέλω να κάνω στην ζωή μου ότι δεν έκανα γιατί δεν μπορούσα η δεν είχα το θάρρος να κάνω τόσο καιρό. Θα κάνω τρέλες και το ίδιο να κάνετε και εσείς. Όμως πιστεύω ότι θα τι βαρεθώ και αυτές οπότε να με πάλι στο Blog να γράφω για ξεχασμένες αγάπες , πονεμένους φίλους, αμπελοφιλοσοφίες.

Συνάδερφε Dr. Who έχεις δίκιο, πρέπει να προχωρήσουμε, το καταλαβαίνουμε, αλλά κολλάμε δεν μπορούμε να το αποδεχτούμε. Σήμερα έκανα ένα βήμα, ένα τεστ. Ήταν όπως το περίμενα τίποτα δεν άλλαξε. Η συνάντηση δεν πραγματοποιήθηκε τελικά ίσως για το καλό και των δύο. Κι όμως το μάτι μου παίζει εδώ και 4 μέρες.

Δόκτορες από lyrics καλά πάμε τίποτα σε Μελά έχουμε;

Κανά δύο συμβουλές για τον Dr. Strangelove για τον στρατό
α) ποτέ μην προσφέρεσαι να κάνεις κάτι
β) να περάσεις όσο απαρατήρητος μπορείς
γ) ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ να τηρήσεις τις συμβουλές όχι σα κάποιο γνωστό μου.
δ) προσοχή με τα σαπούνια.

Ξεκολλήστε ρε!!! (by Dr. Who)

2005-07-31T20:51:00.000+03:00

Καλοί οι έρωτες του παρελθόντος αλλά το μέλλον ήταν (και σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες που έχω) θα συνεχίσει να είναι μπροστά!

Μην εκπλήσσεστε!

Καλοί οι έρωτες που πάνε χρόνια αλλά εγώ σας θυμάμαι στο ίδιο μέρος εδώ και πολύ καιρό. Έχω ακούσει ότι η αναλογία ανδρών:γυναικών είναι υπέρ μας - το γνωρίζατε?

Κράξτε με όσο θέλετε αλλά (ελπίζω) κάποια στιγμή θα δείτε πόσο δίκιο έχω.

For whom it may concern… (by Dr. Strangelove)

2005-07-31T11:34:00.000+03:00

“U2 – With or without you”

See the stone set in your eyes
See the thorn twist in your side
I wait for you

Sleight of hand and twist of fate
On a bed of nails she makes me wait
And I wait without you

With or without you
With or without you

Through the storm we reach the shore
You give it all but I want more
And I’m waiting for you

With or without you
With or without you
I can’t live
With or without you

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give
And you give yourself away

My hands are tied
My body bruised, she’s got me with
Nothing to win and
Nothing left to lose

And you give yourself away
And you give yourself away
And you give
And you give
And you give yourself away

With or without you
With or without you
I can’t live
With or without you

With or without you
With or without you
I can’t live
With or without you
With or without you

“U2 – City of blinding lights”

The more you see the less you know
The less you find out as you grow
I knew much more then than I do now

Neon heart, day-glow eyes
The city lit by fireflies
They're advertising in the skies
And people like us

And I miss you when you're not around
I'm getting ready to leave the ground

Oh you look so beautiful tonight...

Don't look before you laugh
Look ugly in a photograph
Flash bulbs, purple irises the camera can't see

I've seen you walk unafraid
I've seen you in the clothes you've made
Can you see the beauty inside of me?
What happened to the beauty I had inside of me?

And I miss you when you're not around
I'm getting ready to leave the ground

Oh you look so beautiful tonight...tonight
In the city of blinding lights

Time...time...time...won't leave me as I am
But time won't take the boy out of this man
Oh you look so beautiful tonight
Oh you look so beautiful tonight
Oh you look so beautiful tonight

In the city of blinding lights,
The more you know
The less you feel
Some pray for, others steal
Blessings not just for the ones who kneel, luckily

end and out...

Rules? (By Dr. Flou)

2005-07-30T13:16:00.000+03:00

Μήπως λέω μήπως πρέπει να βάλουμε κάποιους κανόνες;
Αν και νέος στο blog πιστευω ότι είναι απαράδεκτο να σβήνουμε τα post που δεν μας αρέσουν το πρωί! περιμένω απάντηση.

Kapsoura Alert !!! (by Dr. Strangelove)

2005-07-28T23:46:00.000+03:00

Σας χαίρομαι παλικάρια μου. Είστε όλοι, λίγο ή πολύ, καπσουρεμένοι και το βαράτε το ζόρι σας. Αυτή είναι η πραγματική ζωή και μόνο έτσι αξίζει να την ζεις. Με τα προβλήματα της και τα πάθη που ξεπηδούν από αυτά.

Δεν θα συμμετέχω προς το παρόν σε «βαριές» συζητήσεις και αιώνιους προβληματισμούς καθώς το μυαλό μου στριφογυρίζει μόνο στον μήνα που έρχεται και θα είναι καυτός. Ένας μήνας με γυμνάσια, αγγαρείες και ατελείωτη ορθοστασία. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!!!

Θα επιχειρήσω λοιπόν να χαμηλώσω τους τόνους με μία λίστα καλλιτεχνικού ενδιαφέροντος. Παρακάτω αναφέρω τις 10 ταινίες της κινηματογραφικής σεζόν που μας πέρασε (Αύγουστος 2004 – Ιούλιος 2005) που με συγκίνησαν, με προβλημάτισαν, με διασκέδασαν…

Dr. Strangelove’s Cine Top-10:

1. Εξ επαφής (Closer)
2. Πλαγίως (Sideways)
3. Κακή εκπαίδευση (La mala education)
4. Η θάλασσα μέσα μου (Mar adentro)
5. Ψάχνοντας την Χώρα του Ποτέ (Finding Neverland)
6. Oldboy
7. Batman begins
8. Σκοτεινό χωριό (The Village)
9. Ημερολόγια μοτοσικλέτας (Motorcycle diaries)
10. Αμαρτωλή Πόλη (Sin City)

Καλή θέαση και καλό υπόλοιπο καλοκαιριού…

Η ομάδα είναι down (By Dr. Flou)

2005-07-28T12:03:00.000+03:00

Λοιπόν αγαπητοί συνάδερφοι,
όπως προανέφερα και στον τίτλο, η παρέα είναι πολύ πεσμένη.
Χθες συνηδητοποίησα αφού έκανα ακόμα μια γκάφα ότι τελικά πρέπει να περιμένουμε την ζωή να μας φέρει της χαρές και εμείς απλά να ευχαριστίομαστε τις μικρές στιγμές. Στο κάτω κάτω αυτές μένουν.
Οπότε λέω να μην μας πέρνει από κάτω και να προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε τα προβλήματα μας με ένα χαμόγελο.
Α σήμερα πάω να χωρίσω από μία σχέση που ποτέ δεν είχα. Καλό ε;;

Δύσκολα τα πράματα (by Dr. Flou)

2005-07-27T03:40:00.000+03:00

Αγαπητοί συνάδερφοι (όλοι με το γαμημένο κωλόχαρτο) .
Ακόμα ένα νέο μέλος προστέθηκε στο ιατρείο και είπε να γράψει για τον αγαπημένο του ασθενή. Ο ασθενής αυτός, εκτός των άλλων πάσχει από φάση άρνησης και ποτέ δεν παραδέχεται τα λάθη του. Χτες έκανε ένα πολύ σημαντικό που μπορεί να τον καταστρέψει. Πήγε για πρώτη φορά στο καζίνο και φυσικά έχασε. Αν και συμφώνα με το γνωμικό (ξέρετε με τα χαρτιά και την αγάπη) έπρεπε να φύγει με καινούργιο αμαξάκι.

Ο ασθενής έχει ακόμα ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, αγαπάει.
Και το ερώτημα είναι γιατί οι άνθρωποι δεν κάνουν αυτά που θέλουν; Γιατί καταπιέζουμε τον εαυτό μας; Γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε αν θα πληγωθεί ο άλλος; Μήπως δεν θέλουμε να πληγωθούμε εμείς και το βρίσκουμε σαν δικαιολογία; Γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε τα πάντα ακόμα και άμα ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να βρούμε λύση. Και όταν μετά από πολύ σκέψη έχουμε καταλήξει σε ένα συμπέρασμα δεν φοβόμαστε μήπως είναι πολύ αργά, πως θα αντιδράσει ο άλλος; Είναι κακό να προσπαθούμε να ζούμε το τώρα χωρίς να σκεφτόμαστε το αύριο;Έτσι δεν χάνουμε τις μικρές χαρές τις ζωής;

Προχθές τακτοποιούσε το δωμάτιο του και βρήκε παλιά ενθύμια και γράμματα, ήταν όντως πολύ αγαπημένοι. Πόσα χρόνια του πήρε μέχρι να το καταλάβει. Την αγαπάει πολύ και τις οφείλει πολλά, στο κάτω κάτω δεν έχει κάνει σοβαρή σχέση από τότε. Το μόνο πρόβλημα του είναι ότι δεν ξέρει τι να κάνει, πόσο μπορεί να περιμένει!

Από την άλλη είναι οι φίλοι του που τον θεωρούν ακόμα ανώριμο που ποτέ δεν θα μεγαλώσει, και αυτός προσπαθεί να αποδείξει το αντίθετο. Αλλά τους φίλους μας πρέπει να τους δεχόμαστε με τα ελαττώματα τους και να προσπαθούμε να τους καταλάβουμε.

Το συμπέρασμα; Θέλει πολύ δουλεία αυτός ο ασθενής. Η μήπως όχι; Μήπως απλά χρειάζεται κάποιον να τον καταλαβαίνει και να τον νοιάζεται πέρα από τους φίλους;
Μου φένετε θα βγάλω καλα λεφτά από αυτόν τον ασθενή. Όχι τίποτα άλλο δεν μπορεί να εκφραστεί καλά όταν χρειάζεται και παρεξηγήτε.

Μοναξιά μου όλα... (by Dr. Who)

2005-07-25T03:42:00.000+03:00

Κάθεσαι στο παράθυρο, κοιτάς τη θέα... είναι η τελευταία φορά για πολύ καιρό... σκεφτεσαι ότι αύριο φεύγεις, πετάς μισό κόσμο μακριά. Όλοι αυτοί που αφήνεις πίσω, όλα αυτά που περιμένεις να βρεις. Τι είναι πιο βαθύ η συγκίνηση ή η ανυπομονησία;

Αποχαιρετάς φίλους και γνωστούς. (Τουλάχιστον αυτούς που θέλουν ή θυμήθηκαν να σε αποχαιρετήσουν - γιατί εκπλήσσεσαι;). Κλείνεις τις βαλίτσες τελευταία στιγμή προσπαθώντας να θυμηθείς αν έχεις ξεχάσει τίποτα. Καταλαβαίνεις πια ότι δεν έχει και τόση σημασία. Εϊναι χειρότερο να σε ξεχάσουν από το να ξεχάσεις εσύ μια οδοντόβουρτσα...

Αεροδρόμιο. Τελευταίος αποχαιρετισμός. Όσο πιο γρήγορος γίνεται. Μετά από κάθε αγκαλιά, μετά από κάθε φιλί νιώθεις τα δάκρυα να στοιβάζονται επικίνδυνα και δεν πρέπει να ξεφύγουν... Σηκώνεις το κεφάλι πάνω από το πέτασμα και τους κοιτάς όλους για τελευταία φορά. Κουνάς το χέρι και γυρίζεις από την άλλη χωρίς να κοιτάξεις ξανά πίσω. Νιώθεις αδύναμος, κενός.

Ξεχειλίζεις από συναισθήματα, σκέψεις, ερωτήματα, δάκρυα. Κι όμως. Τίποτα από όλα αυτά δε βρίσκει το δρόμο να εκφραστεί. Απλά ακολουθείς το πλήθος.

Μέσα στο αεροπλάνο ανοίγεις το δώρο που σου έδωσε τελευταία στιγμή μια φίλη... Ένα άλμπουμ με φωτογραφίες και μηνύματα από όλη την παρέα. Δεν φτάνεις ούτε στη δεύτερη σελίδα. Το κλείνεις απότομα και προσπαθείς για ακόμα μια φορά να πνίξεις τα δάκρυά σου. Δεν πρέπει να με καταλάβουν... Δεν πρέπει να με δουν...

Είσαι ήδη πάνω από το μεγάλο ωκεανό και αρχίζεις να νιώθεις κάτι να αλλάζει μέσα σου. Έχεις περάσει προ πολλού τα μισά του ταξιδιού και είσαι περισσότερο κοντά στην καινούργια σου ζωή από ότι στην παλιά. Ανοίγεις λίγο το παράθυρο. Στεριά. Δαιδαλώδεις ακτογραμμές. Πανέμορφες. Μακάρι να μπορούσες να τις δείξεις στους φίλους σου...

Προσγείωση. Είσαι πλέον εκεί. Κάνεις το πρώτο βήμα. Βαρύ. Δικαιολογείσαι: "Είναι από το ταξίδι" - ξέρεις όμως πως δε φταίει αυτό. Στο νου σου έρχεται ένας γνωστός σκοπός: "Μοναξιά μου όλα..." - αρχίζεις να σιγοτραγουδάς. Παύση.

Σε νοιάζει;

Όχι! Είναι ένα δικό σου κομμάτι, πράγματι, αλλά όχι το κυρίαρχο.

Ανοίγεις το βήμα.

Αλλάζεις σκοπό:

"ΠΑΜΕ! Ήρθαμε απόψε από τόσο μακριά..."

Ο Μικρός Πρίγκηψ (by dr. Zhivago)

2005-06-12T07:17:00.000+03:00

O μικρός Πρίγκηπας κοιμήθηκε καλά σήμερα. Η μυρωδιά του καμμένου ξύλου εξακολουθεί να πλανιέται στον αέρα. Ο ήχος της καταστροφής ηχεί ακόμα στα αυτιά του. Το αίμα των πιστών του ποτίζει τα ανατολίτικα άνθη, λάφυρο περασμένων μεγαλείων. Σηκώνεται καμαρωτός απο το σάπιο κρεβάτι του. Περνάει απο την γκρεμισμένη πύλη. Τρικλίζει δίπλα απο τα σπασμένα αγάλματα. Εισέρχεται στην πάλαι ποτέ Άίθουσα του Θρόνου. Κάθεται στον πέτρινο θρόνο και ήρεμος κλείνει αργά αργά τα μάτια.

Πάνε χρόνια τώρα που όλη τη μέρα κάθεται στον θρόνο του και ήρεμος περιμένει. Περιμένει. Περιμένει. Με χρόνια με καιρούς όλα θα φτιάξουν. Θα ξαναχτιστεί το κάστρο. Θα ξαναέρθουν οι πιστοί. Θα πλημμυρίσουν οι αγορές. Θα ανθίσουν οι λεμονιές. Θα ξαναγραφτεί το όνομά του στις χρυσές σελίδες της ιστορίας. Όλα θα λυθούν. Ο χρόνος θα σπείρει, ο χρόνος θα θερίσει, ο χρόνος θα μας φέρει το χαμόγελο. Περίμενε μικρέ Πρίγκηπα. Όλα θα πάνε καλα.

Η Μαύρη Κατάρα ξέρει καλά τη δουλειά της. Δεν δυσκολέυτηκε να μαγέψει τον μικρό Πρίγκηπα. Ήταν τόσο εύκολο. Τον έκανε να ξεχάσει. Του πήρε το πείσμα. Τον παρέλυσε. Τώρα πια γή και ύδωρ είναι δικά της. Η καυτή πνοή της πνίγει κάθε σταλιά ζωής στο μικρό βασίλειο. Η σκιά της πλανιέται ανάμεσα στα ξερά κουφάρια των δέντρων. Κάθε μέρα τριγυρνάει γύρω απο τον πρίγκηπα, τον βλέπει να κάθεται στον θρόνο του αμίλητος και ξέρει οτι θα είναι για πάντα δικός της.

"Μικρέ πρίγκηπα όλα θα πάνε καλά. Μη κάνεις τίποτα. Όλα θα φτιάξουν...Είναι μάταιο να προσπαθείς. Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερός σύμμαχός σου. Τυχερέ πρίγκηπα κοιμήσου..Η τύχη σου δουλεύει..." του ψυθιρίζει στα αυτιά με την μαγευτική φωνή της. Ο μικρός Πρίγκηπας αμίλητος. Σίγουρος για το τι δε πρέπει να κάνει. Αναμένει τον σίγουρο θρίαμβο.

Η μέρα περνάει. Ο ήλιος δύει πίσω απο τα καταραμένα πυκνά σύννεφα. Μια μαύρη στάλα βροχής πέφτει στο μέτωπό του. Αργά και καταραμένα κυλάει στα σφιγμένα μάτια του. Συναντάει και άλλες σταγονες εκεί. Αυτές οι σταγόνες δεν είναι σαν και αυτήν. Δεν είναι καταραμένες. Είναι καθαρές! Είναι δάκρυα! Ο μικρός Πρίγκηπας ανοίγει τα μάτια του. Το μαύρο φώς τον τυφλώνει. Έχει να ανοίξει τα μάτια του χρόνια τώρα, απο την μέρα της Πρώτης Κατάρας. Πονάει. Κοιτάει τους νεκρούς. Κοιτάει τα αποκαϊδια. Κοιτάει τα χαλάσματα. Κοιτάει τη σκιά της μάυρης κατάρας που πλανιέται γύρω του. Βλέπει το πρόβλημα. Σφίγγει τα δόντια του. Κλαίει. Θρηνεί. Σηκώνεται. Η Κατάρα με μίσος προσπαθεί να τον μπερδέψει.

"Μικρέ πρίγκηπα, που πας? Δε μπορείς να κάνεις τίποτα. Είναι όλα μάταια. Δε βλεπεις γύρω σου? Έχεις φτάσει στο μηδέν. Νομίζεις οτι είσαι δυνατός? Νομίζεις οτι είσαι ικανός? Τότε πως γίναν όλα αυτά γύρω σου? Πώς σε μάγεψα τόσο καιρό? Πώς σκότωσα κάθε ελπίδα και σκέψη σου πρίν ακόμα γεννηθεί? Μικρέ πρίγκηπα θα είσαι πάντα μικρός γιατί ξέρεις οτι όλα είναι μάταια. Γι'αυτό περίμενε και ίσως σε λυπηθώ και φύγω. Ναι περίμενε, θα φύγω. Περίμενεεεε...."

Ο μικρός Πρίγκηπας έχει ανοικτά τα μάτια. Κλάιει. Τα γενναία του δάκρυα διώχνουν τις καταραμένες ψιχάλες. Το φώς της καρδιάς του φωτίζει το καταραμένο σκοτάδι. Το πείσμα του κουνάει το καχεκτικό σώμα του. Αργά παραπατώντας φτάνει στην Βιβλιοθήκη των Αναμνήσεων. θυμάται τα μεγαλεία. θυμάται την δύναμη που είχε. Νιώθει την αγάπη των φίλων του. Ανατριχιάζει απο τα παιδικά του όνειρα. Κλείνει τα μάτια του για ένα λεπτό.

"Για ότι αγαπάω, για ότι ήμουν και για ότι θέλω να είμαι" ψιθυρίζει.

Ανοίγει τα μάτια. Προχωράει με σταθερό βήμα στην αίθουσα του θρόνου. Η κατάρες τον τρομάζουν. Οι κατάρες τον μαγεύουν. Οι κατάρες τον μπερδέουν. Δε σταματάει. Ξέρει, θυμάται και θέλει. Φτάνει στην Μαύρη Κατάρα. Την κοιτάει στα μάτια. Την φωτίζει με θέληση, με πείσμα με δύναμη. Η κατάρα στριγγλίζει, μικραίνει πεθαίνει!

Ο ήλιος αρχίζει να φαίνεται πίσω απο τα σύννεφα. Μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά. Ο Ήρωας δε πονάει πιά. Ξέρει οτι μπορεί! Έδωσε στο βασίλειό του μια ευκαιρία για το μέλλον. Είναι πια Βασιλιάς!

Ο μικρός Γιωργάκης ξυπνάει. Μικρέ γιωργάκη ήρθε η μέρα σου. Μικρέ γιωργάκη γίνε Βασιλιάς της ζωής σου!

by Dr. Zhivago

Τα συλλυπητήριά μου!!! (by Dr. Strangelove)

2005-05-16T23:48:00.000+03:00

ΑΡΗ ξανά εκεί στην Β’ Εθνική,
ΑΡΗ ξανά εκεί στην Β’ Εθνική!!!

Μας έπεισες...

2005-05-03T23:19:00.000+03:00

Απο διαφήμιση γυναικείου αρώματος...

Η φωτεινή πλευρά της θηλυκότητας!

Η γυναίκα Paco Rabanne, είναι έξυπνη, δραστήρια και ξέρει ακριβώς τι θέλει. Είναι η έκφραση του απόλυτου αισθησιασμού, της ζωντάνιας, της τόλμης και της χαράς.

Το Paco Rabanne pour elle, Eau de Toilette, αντανακλά τη δροσιά και τη λάμψη της νέας θηλυκότητας. Αγνότητα και απλότητα μέσα από ένα διάφανο μπουκάλι που αποκαλύπτει ένα άρωμα στην απόχρωση του δέρματος.

Η φωτεινή φρεσκάδα από μανταρίνι Ιταλίας και λευκής φρέζιας αγκαλιάζεται από ζεστασιά του δαμάσκηνου, του ροζ πιπεριού και του βερίκοκου.
Η αισθησιακή αύρα του αρώματος αποκαλύπτει σιγά-σιγά μια καρδιά που πάλλεται στους ρυθμούς του τριαντάφυλλου και του λουλουδιού Karo Karounde, όταν εναρμονίζεται με λουλούδια Πολυνησίας, όπως το λουλούδι Tiara. Η ψυχή του αρώματος αντανακλά τέλος τον πλούτο του ξύλου Massoia, που ευθυγραμμίζεται με νότες άμπαρου, βανίλιας και ροδάκινου και τονίζεται με πινελιές από σανδαλόξυλο

Dream on (by Dr. Zhivago)

2005-04-30T03:29:00.000+03:00

Κοίταξέ τον. Όλη μέρα μπροστά στον υπολογιστή. Έχει καρφωθεί στην οθόνη. Έφαγε άραγε σήμερα? Μα τι τον ενδιαφέρουν αυτά τα προγράμματα που κάνει? Άραγε σκέφτεται τίποτα άλλο εκτός απο αυτά? Έχει αλληλεπίδραση με το περιβάλλον? Γιατί έχει τόσες πολλές μέρες να πάρει τηλέφωνο τους φίλους του? Έχει και να τους δεί ίσα με ένα χρόνο τώρα που είναι στα ξένα. Άραγε το έχει καταλάβει? Άραγε του λείπουν καθόλου ή μια οθόνη με παράξενους κώδικες καλύπτει τα συναισθήματα και τις ανάγκες του?

Ωραία τα πάω σήμερα. Έβγαλα πολλή δουλειά. Και το Πρόγραμμα δουλέυει τέλεια. Πρέπει να βελτιώσω και αυτό το κομμάτι..Έλα έλα δούλεψε..Έλα έλα.Ναι!! Χεχε..τέλεια!! Πολύ ωραία..Τι ωραία μέρα σήμερα! Έχει και λιακάδα έξω. Πρέπει να βγώ καμια βόλτα σήμερα..Κάτσε να κάνω το Πρόγραμμα πρώτα. Για να αλλάξω και το άλλο κομμάτι έδω..Μπράβο έτσι..Δουλεύει?? Δουλευει!! Πολυ καλά!! Ωραία είναι εδώ στα ξένα..Δουλεύει και το Πρόγραμμά μου, τι άλλο θέλω? Ο καθηγητής μου θα είναι πολύ χαρούμενος! Έχει και ωραία τραγουδάκια ο 1055Rock...Ώπ πιο έβαλε τώρα?

Every time that I look in the mirror
All these lines on my face getting clearer
The past is gone
It went by like dusk to dawn
Isn't that the way
Everybody's got their dues in life to pay

Ωχ

Aerosmith

Dream on

Θυμάμαι. Ήμουν σπίτι της. Ήταν και άλλοι φίλοι. Διαβάζαμε όλοι μαζί. Χρόνια πολλά πάνε απο τότε. Ίσαμε τέσσερα χρόνια. Άκόμα δεν είχα πάρει πτυχίο. Τότε διάβαζα τα πρώτα "πολύ" επιστημονικά μου βιβλία. Δεν είχα ιδέα τι λέγανε. Είχα βάλει στο κομπιούτερ να παίζει αυτό το τραγούδι ξανά και ξανά. Ήμασταν όλοι μαζί, μια καλή παρέα. Ένιωθα πολύ όμορφα μαζί τους. Ήμουν άλλος άνθρωπος. Δεν είχα πάει εδώ, δεν είχα πάει εκεί. Ήμασταν όλοι στην ίδια μοίρα και οι ζωές μας ήταν τυλιγμένες μεταξύ τους. Ήταν η παρέα μου. Πόσα είχαμε περάσει. Τι τρελές διακοπές ζήσαμε μαζί. Έρωτες, απογοητεύσεις, δέσιμο, εμπειρίες. Πόσο βοηθούσε ο ένας τον άλλο. Πόσο αγαπούσε ο ένας τον άλλον!

Μεγαλώσαμε όμως. Εγώ έφυγα πρώτος. Ο άλλος πήγε αθήνα, ο άλλος ετοιμάζεται να φύγει και αυτός αμερική. Αυτή μάλλον κάπου στην ευρώπη. Έχω να τους δώ ίσα με ένα χρόνο. Μιλάμε συχνά. Όχι τόσο συχνά. Θα μπορούσαμε και πιο συχνά. Δε ξέρω. Έχω το Πρόγραμμά μου! Όλο ξεχνιέμαι. Έχω τον κόσμο μου. Είμαι στον κόσμο μου!

Όχι ρε γαμώτο. Κωλοπρόγραμμα. Κωλουπολογιστή. Ά ρε φίλοι μου πόσο μου λείπετε. Είμαι λίγο χαζός και σας ξεχνάω καμια φορά. Αλλά η αλήθεια πάντα βγαίνει τέτοιες στιγμές που άσχετα πράγματα κεντρίζουν το μυαλό, που με φέρνουν στο παρελθόν δίπλα σας, που με κάνουν να καταλαβαίνω οτι μόνο στο παρελθόν μπορώ να με σκεφτώ δίπλα σας..

Θα κλείσω το κομπιούτερ. Θα βγώ έξω. Θα περπατήσω. Όταν γυρίσω το βράδυ, κοιτώντας ψηλά, θα δω τα άστρα και θα φανταστώ ότι βρίσκεστε δίπλα μου, στην παραλία μας, και θα μου λέτε που θέλετε να πάτε όταν πάρετε πτυχίο.

Καλοί μου φίλοι, αγαπημένοι, μια μέρα θα είμαστε όλοι πάλι μαζί. Θα είμαστε στην πόλη μας. Θα παίρνουμε τίς μερσεντές μας, θα τις παρκάρουμε στη ραψωδία και θα πίνουμε έναν μέτριο χωρίς, for old times' shake.

Μια παρένθεση είναι που θα κλείσει.

Φιλιά

Everytime that I look in the mirror
All these lines on my face gettin’ clearer
The past is gone
It went by like dust to dawn
Isn’t that the way
Everybody’s got their dues in life to pay

I know what nobody knows
Where it comes and where it goes
I know it’s everybody’s sin
You got to lose to know how to win

Half my life is in books’ written pages
Live and learn from fools and from sages
You know it’s true
All the things come back to you

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter, sing for the tears
Sing with me, if it’s just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away

Dream on, dream on
Dream yourself a dream come true
Dream on, dream on
Dream until your dream come true
Dream on, dream on, dream on...

Sing with me, sing for the years
Sing for the laughter and sing for the tears
Sing with me, if it’s just for today
Maybe tomorrow the good lord will take you away

False alarm (by Dr. Strangelove)

2005-04-28T00:16:00.000+03:00

Αγαπητοί μου συνάδερφοι, αξιότιμοι αναγνώστες όπως φαίνεται την πηδήξαμε πάλι!!!

Η πολυπόθητη μετάταξη από τον Ελληνικό Στρατό στην Πολεμική Αεροπορία πραγματοποιήθηκε οπότε ο μάχιμος Dr. Strangelove θα μετατραπεί σε μία φλώρικη Dakota!!!

Και στα δικά σας…

Σημείωμα κατάταξης ΕΛΗΦΘΗ (by Dr. Strangelove)

2005-04-20T14:38:00.000+03:00

«ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΣΤΡΑΤΟΥ

1. Ο Dr. STRANGELOVE καλείται για κατάταξη στις τάξεις του Στρατού με την 43/2005 ΕΔΥΕΘΑ / ΓΕΣ / ΔΣΛ.
2. Έχει επιλεγεί για ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΜΕΝΑ ΥΕΑ.
3. Υποχρεούται να καταταγεί στο ΚΕΤΘ ΑΥΛΩΝ την 10/05/2005 και στις ώρες από 08.00 μέχρι και 13.00.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 8 ΑΠΡ. 2005»

Αυτό ήταν φίλοι μου. Τα ψέματα τελείωσαν. Η πατρίδα μας καλεί και έχουμε χρέος να είμαστε στις 10/5 πρωί-πρωί με την αυγούλα στην Αυλώνα Αττικής 451km μακριά από την Θεσσαλονίκη μας, σε μία από τις πλέον μάχιμες μονάδες του Στρατού μας!!!

Τι έκανες μέχρι τώρα γιατρουδάκο; Πρωινό ξύπνημα στις 10-11; Καφεδάκια με φίλους και «φίλες» στην όμορφη Σαλονικιώτικη Παραλία; Λουκούλεια τσιμπούσια μέχρι το απόγευμα στα γραφικά σοκάκια της Πλατείας Άθωνος; Παγωμένες μπυρίτσες στα πολυάριθμα μπαράκια της Νύμφης του Θερμαϊκού; Αδιάκοπο παιχνίδι με τις πανέμορφες νεανίδες της Μακεδονίας (ευρύτερης εντός και εκτός ελληνικών συνόρων); Βραδιές παθιασμένου SEX βουτηγμένες σε λίτρα ιδρώτα (όταν στεκόμασταν τυχεροί); Επιστροφές στο σπίτι τρικλίζοντας με τον ήλιο να «βαράει» τα κατακόκκινα από το ξενύχτι και το αλκοόλ μάτια μετά από σκυλελέ γλέντια;

Παλιά φίλε μου γιατρουδάκο!!! Τώρα σε περιμένει ο Ε.Σ. Βλάχοι καραβανάδες που φωνάζουν σαν συμφωριασμένοι, ξύπνημα στις 6.30, καψώνια, αναφορές, λάντζα, Καλλιόπη, παγωμένα ντουζ (αυτά αντέχονται μόνο στο Ποσείδι), ασκήσεις και βέβαια γερμανικά νούμερα (2-4) στην ψυχοφθόρα σκοπιά παρέα με όλες τις αρνητικές σκέψεις που χωράει ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

Θα επιστρέψω με νεότερα από την επικείμενη μετάταξή μου στην Πολεμική Αεροπορία την επόμενη εβδομάδα. Αλλιώς δεν την παλεύουμε με τίποτα. Dr. Zhivago λιποτακτώ και έρχομαι στα μέρη σου!!!

Του χωρισμού η μαχαιριά Reloaded (by Dr. Strangelove)

2005-04-05T20:20:00.000+03:00

Με όλα αυτά που γράφτηκαν από τον αξιότιμο, αγαπητό και πολύπειρο Dr. Zhivago συμφωνώ και επαυξάνω και δεν έχω άλλωστε λόγω να πράξω διαφορετικά καθώς ισχύουν στην πλειοψηφία των περιπτώσεων χωρισμού με τις οποίες έχω ασχοληθεί.

Αυτά περίπου συνέβησαν και στον τελευταίο μου πελάτη του οποίου η εμπειρία αποτελεί μπούσουλα για τις δυσκολίες των σχέσεων από απόσταση. Έπειτα από 2 χρόνια συμβίωσης με την μεγάλη του καψούρα στην οποία αποφάσισε να αφεθεί ολοκληρωτικά και απερίσπαστα καθώς έτσι είχε πράξει και αυτή νωρίτερα, ήρθε το τέλος της φοιτητικής ζωής. Αυτός γύρισε στην γενέτειρά του περιμένοντας την κλήση του στον Στρατό και αυτή έφυγε στας Ευρώπας για μονοετές μεταπτυχιακό.

Η αρχική απόφαση ήταν να μην διακοπεί μία τόσο παθιασμένη και επιτυχημένη σχέση η οποία άξιζε μίας στοιχειώδους προσπάθειας να διατηρηθεί. Οι προκλήσεις για αυτήν δεδομένες από την πρώτη μέρα στο νέο περιβάλλον, αλλά με κατανόηση και συγκρατημένη ζήλια πέρασαν αναίμακτα οι πρώτοι μήνες με μηνύματα και τηλέφωνα σε καθημερινή βάση.

«Με κόλλησε ο Γάλλος, μου την έπεσε ο Ισπανός, με πειράζει ο Ιταλός», όσο υπήρχαν αυτές οι εκμυστηρεύσεις ο άμοιρος πελάτης μου δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα. Αποφάσισε λοιπόν να μαζέψει τα μπογαλάκια του και τα ευρουλάκια του και να πάρει το επόμενο αεροπλάνο που θα τον οδηγούσε στον ξενιτεμένο του έρωτα. Όλα ήταν τέλεια και μαγευτικά μέχρι τις τελευταίες ώρες της διαμονής οπότε και ακούστηκαν για πρώτη φορά κουβέντες περί κόπωσης από την απόσταση, απουσία κοινού μέλλοντος και αισθητής ελάττωσης του αρχικού θυελλώδους έρωτα.

«Θέλεις να χωρίσουμε κοπέλα μου; Γιατί εγώ ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω και μπορώ να περιμένω μερικούς ακόμα μήνες μέχρι την επιστροφή»

«Όχι κι εγώ δεν θέλω να χωρίσουμε έτσι. Θέλω να βγάλουμε και τις επόμενες εβδομάδες τουλάχιστον μέχρι να επιστρέψω για τις Γιορτές»

Έλα όμως που μόλις γίνει αυτή η συζήτηση το τέλος είναι πολύ κοντά. Στις 3 εβδομάδες που ακολούθησαν ξαφνικά «το αστείο το παιδί που μου κολλάει αλλά εγώ έχω εσένα» εξαφανίστηκε από το προσκήνιο. Προφανώς φίλοι μου δεν εξαφανίστηκε αλλά επανήλθε δριμύτερο. Ο νέος είναι ωραίος και πατώντας πάνω στην κόπωση και την απόσταση είναι πολύ εύκολο να ξεμυαλίσει ένα ανήσυχο γυναικείο μυαλουδάκι που ως γνωστό ένα πράγμα έχει συνέχεια μέσα του.

Ο χωρισμός διατελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες παρά τις διαβεβαιώσεις για ισχυρότατη αγάπη και τεράστια αδυναμία και από τις δύο πλευρές. Οι Γιορτές ήταν μαύρες και στις δύο πόλεις όπως είπαν κοινοί φίλοι αλλά ειδικά στην μία τα Χριστούγεννα θύμιζαν Επιτάφιο. Καψουροτράγουδα, αλκοόλ μέχρι τελικής πτώσης, ολονύκτιες συζητήσεις-μονόλογοι με στενούς φίλους σε Ελλάδα και εξωτερικό…

Όχι!!! Τα δύσκολα δεν πέρασαν. Τώρα θα ξεκινούσαν. Η κοπέλα κράτησε την σκέψη για μελλοντική επανασύνδεση στο πίσω μέρος του μυαλού της και προχώρησε ώστε να μην χάσει τις τελευταίες ευκαιρίες για φοιτητική διασκέδαση. Αντικειμενικά καλά έκανε. Συνέχισε βέβαια να επικοινωνεί με το αγόρι, να του μιλάει για τη ζωή της, να τον ρωτάει για την δική του κλπ.

Το αγόρι δεν μπορούσε και δεν ήθελε να πιστέψει ότι όλα τελείωσαν και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η εξεύρεση τρόπου επανασύνδεσης, η αφύπνιση του έρωτα και η διατήρηση στην μνήμη της κοπέλας των ιδιαίτερων και αξιομνημόνευτων γεγονότων της σχέσης τους. Μάταιο φίλοι μου και κρίνοντας εκ των υστέρων, η επιλογή της κοπέλας να προχωρήσει είναι η ενδεδειγμένη και προτεινόμενη από τον γράφοντα. Από ότι ξέρω βέβαια το παλικάρι πάλι το ίδιο θα έκανε.

Έχουν περάσει πλέον 3 μήνες και οι φήμες θέλουν την κοπέλα να έχει προχωρήσει με κάποιον από τους πολλούς «φίλους» της. Το αγόρι μην έχοντας αποφασίσει ακόμα αν ζηλεύει από έρωτα ή εγωισμό περνάει τον χρόνο του με την παρέα του γνωρίζοντας κόσμο και μπαίνοντας ξανά στον στίβο του αδιάκοπου παιχνιδιού με το αντίθετο φύλο. Σε αυτό βοηθάνε και κάποιες παλιές αλλά αναξιοποίητες γνωριμίες. Έχει πάψει πλέον να πολεμάει και για τους δύο ώστε να υπάρχει και δεύτερη ευκαιρία στο μέλλον.

Όλα κυλούσαν επιτέλους ήρεμα μέχρι την τελευταία εβδομάδα. Τα βραδινά μηνύματα στο εξωτερικό μετά από οινοποσία είχαν σταματήσει εδώ και 2 μήνες και τα τηλέφωνα γίνονταν αραιότερα σε πιο τυπικό, αυστηρά φιλικό κλίμα. Είναι πλέον φανερό ότι το αγόρι προσπαθεί να προχωρήσει μόνο του. Έρχεται λοιπόν η μικρά και για άγνωστους και συζητήσιμους ακόμα λόγους κάνει 3-4 πολύωρα τηλεφωνήματα στο παλικάρι με ύφος βγαλμένο από παλιότερες εποχές και με υπονοούμενα για μελλοντικές συνευρέσεις και επαφές.

Τελικά το φτύσιμο έχει μαγικές ιδιότητες στις περιπτώσεις που υπάρχουν ακόμα συναισθήματα καταχωνιασμένα στο υποσυνείδητο σε λανθάνουσα μορφή. Ενώ υφίσταται ακόμα ο νέος, ωραίος, αλλοδαπός μάλαξ και είναι ακόμα φρέσκος στα μάτια της κοπέλας, είναι φανερό ότι αποτελεί μία προσωρινή λεία. Κατά συνέπεια η γυναικεία πονηριά δεν θέλει να χάσει τα δοκιμασμένα και σίγουρα για μελλοντική χρήση και επανέρχεται. Ο φίλος μας πέφτει στην παγίδα και κατόπιν μπυροποσίας στέλνει ένα βραδινό μήνυμα από τα παλιά γεμάτο νοσταλγία. Ακόμα την περιμένει την απάντηση φίλοι μου. Γέμιζε την καρδάρα 2 μήνες και με μία κλωτσιά το έχυσε το γάλα. Πάλι χαμένος αυτός βγήκε.

Από τα παραπάνω άλλα αγνοήστε τα και άλλα κρατήστε τα. Ότι και να κάνετε πάντως σας δίνω μία συμβουλή. Αποφασίστε κάτι από την αρχή και υποστηρίξτε το μέχρι τέλους. Πολεμήστε για επανασύνδεση με όλες τις δυνάμεις σας. Διαλέξτε την λύση της διατήρησης φιλικών σχέσεων και μείνετε 2 φίλοι 2 γνωστοί. Αποφασίστε να μην ξαναμιλήσετε ποτέ και κόψτε κάθε μελλοντική επαφή. Αν αρχίσετε να παλινδρομείτε στις επιλογές σας σαν τον φιλαράκο μας θα μείνετε εγκλωβισμένοι και κάποια στιγμή θα γυρίσετε να κοιτάξετε πίσω και θα δείτε άγνωστο αριθμό χαμένων, αναξιοποίητων μηνών!!!

...τα τρώει η Ελλάδα τα παιδιά της; (by Dr. Who)

2005-04-04T09:47:00.000+03:00

Ορμώμενος από προηγούμενο σχόλιο του Dr. Strangelove, αλλά και πλήθος γνωστών και φίλων οι οποίοι τον τελευταίο καιρό που με βλέπουν να ετοιμάζω τα μπογαλάκια μου για να φύγω με ρωτούν: "Καλά γιατί δεν κάθεσαι στην Ελλάδα για να κάνεις το μεταπτυχιακό;" έχω να αναφέρω ότι όχι απλά τα τρώει, αλλά φτύνει και τα κουκούτσια! (κατά το μασάει η κατσίκα ταραμά;...)

Φίλοι μου τα πράγματα είναι πολύ απλά. Είμαστε Έτη Φωτός πίσω από τους υπόλοιπους. Όχι σε μυαλά (τέτοια έχουμε και Α' Διαλογής μάλιστα). Όχι σε όρεξη για δουλειά (απόδειξη τα όσα πετυχαίνουν οι ομοεθνείς μας στο εξωτερικό).

Οι ελλείψεις μας είναι ...

- Σε οργάνωση. Οι φοιτητές μας το βιώνουν κάθε εξάμηνο. Τελευταία στιγμή πρόγραμμα εξεταστικής, βιβλία (αν είναι τυχεροί και τα πάρουν πριν αρχίσει η εξεταστικη!), εργαστήρια (πατείς με, πατώ σε γίνεται για τις θέσεις!)

- Σε υποδομές. Όταν τα πανεπιστήμια του εξωτερικού προσφέρουν στα campus τους WiFi σε όλους τους χώρους (έγραφε πέρσι μια φίλη... "κάθομαι πίνω καφέ στα γρασίδια και στέλνω mail!" - ίσως από τις σημαντικότερες φράσεις που επηρέασαν την απόφασή μου) την ίδια στιγμή τα δικά μας δίνουν dial-up με το ζόρι και με ελάχιστες γραμμές. Νησίδες πληροφορικής ελάχιστες και με άθλιες εγκαταστασεις και τι να λέμε τώρα...

- Σε εξυπηρέτηση. Γραμματεία 1 ώρα την ημέρα ανοιχτή για τους φοιτητές (τουλάχιστον για τις σχολές που γνωρίζω - ας μη μιλήσω για τη συμπεριφορά της μιας υπαλλήλου που είναι στη "διαθεσή" μας). Την ίδια στιγμή που τα πανεπιστήμια έξω δίνουν την εντύπωση καλοκουρντισμένης μηχανής (είχα ζητήσει ενημερωτικό υλικό από πανεπιστήμια της Αγγλίας και σε 2-3 εβδομάδες είχα 20 φακέλους στην πόρτα μου χωρίς την παραμικρή χρέωση! (ξέρω βέβαια ότι θα με αρμέγανε μόλις επέλεγα κάποιο από αυτα, αλλά για δοκιμάστε το αυτό στην Ελλάδα!)

- Σε υποστήριξη των φοιτητών. Και δη των μεταπτυχιακών. Ένας από τους κύριους λόγους που επέλεξα την άλλη άκρη του Ατλαντικού ήταν το ότι προσφέρουν οικονομική υποστήριξη στους masterάδες (μέσω ανάλογης προσφοράς εργασίας βεβαίως!). Εξετάζοντας τις εδώ δυνατότητες που είχα, το καλύτερο που άκουσα ήταν "κάτσε εδώ και κάτι θα βρούμε..." Simply not good enough!

και φυσικά...

- Σε χρήματα. The bottomline of everything! Δεν υπάρχουν χρήματα για έρευνα, για μισθούς, για αναλώσιμα, για ........., ........... (συμπληρώστε εσείς τα κενα!). Και τα πράγματα μόνο καλύτερα δεν τα βλέπω να γίνονται αφού ήδη ανακοινώθηκαν περικοπές σε έξοδα για παιδεία και έρευνα (άραγε πόσα μπορούν να κόψουν από κάτι που lim-->0;)

Τα θέμα είναι αρκετά μεγάλο και νομίζω πως θα είχε ενδιαφέρον να το αναλύσουμε... ένας που έχει φύγει (Dr. Zhivago), ένας που ετοιμάζεται (Dr. Who) και ένας με τάσεις φυγής (Dr. Strangelove)....

Γειά σας!!! (Dr. Who speaking)

2005-04-01T14:02:00.000+03:00

Η πρωτη φορα που επικοινωνουμε και μαζι φιλοι και φιλες και υποθετω οτι το ιατρειο μας λειτουργει με πληροτητα 100% (ισως το μοναδικο πανελληνιως!).

Το μαγαζι εχει απο ολες τις ειδικοτητες... για οτι θελετε ειμαστε εδω να σας εξυπηρετησουμε!

Λογω φορτου εργασιας (κλεινω τις εσωτερικες υποθεσεις και ετοιμαζω κι εγω βαλιτσες για τας Αμερικάς) δεν θα με ακουτε και πολυ συχνα για την ωρα...

Η κυρία ευρυδίκη ξέρει? (by dr. Zhivago)

2005-04-01T08:36:00.000+03:00

Αχχ...Ωχχχχ...γυναίκα φέρε τη πάπια...Πονάωωω..Χάνομαι γυναίκα πονάωωω..Σααα...Θωωωω...Αααααχ...Ηρέμησε βρέ γεράσιμε όλο παραπονιέσαι! Πόσα χρόνια τώρα με την αρρώστια σου με έχεις φάει! Αχχ γυναίκα όταν θα φύγω θα κλαίς και θα με ψάχνεις. Καλά καλά γεράσιμε φάε τώρα τη ψητή πάπια σου και κοιμήσου, είσαι πολύ χλωμός....Εγώ πάω στην κυρία λουκία που με περιμένει μέσα, ήρθε να με κάνει παρέα..Άντε κοιμήσου γεία...

Αχ λουκία μου δεν τον βλέπω καλά. Πρέπει να είναι τα τελευταία του..Αχ λουκία μου τι άνθρωπος αυτός ο γεράσιμος, πόσα λεφτά έχει βγάλει στη ζωή του ούτε και ο ίδιος ξέρει..Οι επιχειρήσεις του εξάγουν εμπόρευμα σε όλο τον κόσμο...Έχει πάρει τρία πτυχία πανεπιστημίου, έχει και διδακτορικό! Όταν τον είχα γνωρίσει ήταν ένας έξυπνος και φιλόδοξος νέος. Φτωχαδάκι αλλά δε κοιμόταν αμα δε δούλευε πρώτα 25 ώρες τη μέρα. Ήταν δύσκολα χρόνια τότε. Ένας θεός ξέρει πως τον άντεχα. Όλο η δουλειά του, όλο τα μαθήματά του. Φίλους δεν είχε πολλούς, εγώ ήμουν η υπόλοιπη ζωή του..Τον άντεξα γιατί τον αγαπούσα..Αχ λουκία μου...Και μετά που άρχισε να παίρνει μπρός το εργοστάσιο μου έλεγε οτι θα το αφήσει να το διαχειρίζεται κάποιος άλλος και θα μου αφιερώσει χρόνο. Μου είχε τότε τάξει και το ταξίδι στις σπέτσες και τα ψαρά που ακόμα το περιμένω. Αχ λουκία μου άραγε ήταν ευτυχισμένος? Γιατί τα έκανε όλα αυτά? Πάντα δούλευε πάντα έτρεχε, είχε έναν στόχο πάντα, ήθελε να κάνει πολλά στη ζωή του..Ο ουρανός ήταν το όριό του..Τι να σκέφτεται τώρα άραγε..Ποτέ δε μπόρεσε να ανοιχτεί σε κάποιον..Πάντα έκανε πράγματα, ποτέ δεν αισθανόταν, ποτέ δεν επικοινωνούσε..

Και εγώ καλή μου λουκία πάντα ήμουν δίπλα του και τον αγαπούσα..Δε ζητούσα πολλά. Δεν με ένοιαζαν όλα αυτά που κατάφερε. Δεν ζητούσα για τη ζωή μου μεγαλεία. Ούτε απο αυτόν ούτε και απο τον εαυτό μου. Δεν με ένοιαζε να σπουδάσω και να είμαι πρώτη σε όλα. Ήθελα λίγα, τη μικρή μου δουλίτσα, το φαγάκι μου τίς καλές μου φίλες. Έναν ελληνικό καφέ το πρωί, λίγο καρπουζάκι το καλοκαίρι, ένα όμορφο ηλιβασίλεμα, ένα ωραίο τραγούδι απ'τα παλιά και ήμουν ευτυχισμένη. Εκεί εύρισκα την ευτυχία, την ομορφιά της ζωής..Περάσαν τα χρόνια και ποτέ δεν αγχώθηκα, απολάμβανα τη μέρα μου όπως και να ήταν αυτή. Δε ξέρω γιατί τα έκανε όλα αυτά που έκανε..θα τα πάρει μαζί του? Παιδιά δεν κάναμε..Ανίψια δεν έχουμε...

Αχ ευριδίκη μου, άραγε ποίος χάρηκε τη ζωή του? Ποιανού η ζωή είχε μεγαλύτερο νόημα?

Δε ξέρω λουκία μου...δε ξέρω......

Dr. Zhivago

Ταξιδιάρα Ψυχή (by Dr. Strangelove)

2005-03-31T18:12:00.000+03:00

Αγαπητοί Dr. Zhivago και Dr. Who, αναγνώστες,

Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα πολύ σημαντικό θέμα που δεν το κρύβω ότι με βασανίζει και εμένα τις τελευταίες ημέρες. Αφορμή στάθηκαν δύο φίλοι μου που έχουν φαγωθεί να φύγουν από την Ελλάδα με οποιοδήποτε μέσο, για οποιοδήποτε λόγο και σε οποιοδήποτε προορισμό.

Ο φίλος μου ο Β. λοιπόν αφού έφαγε τα καλύτερά του χρόνια διαβάζοντας (2-3 σχολείο, 5-6 πανεπιστήμιο, ξένες γλώσσες) είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει την επιστήμη του και να ασχοληθεί με οτιδήποτε του παρουσιαστεί αρκεί να είναι στο εξωτερικό. Σερβιτόρος, μπάρμαν, μούτσος, αχθοφόρος. Βραζιλία η πρώτη του προτίμηση και κατά δεύτερο κάθε εξωτικός προορισμός αυτού του ταλαίπωρου πλανήτη.

Όσο για τον φίλο μου τον Μ. αυτός τουλάχιστον σκέφτεται τα χρόνια που σπατάλησε διαβάζοντας και ψάχνεται να ασχοληθεί με αντικείμενα συγγενή με την επιστήμη του. Cape Town, Βουδαπέστη, Manchester, Αυστραλία οι πρωτεύοντες προορισμοί του αλλά είναι διατεθειμένος να ταξιδέψει σε οποιαδήποτε ελαφρώς πολιτισμένη χώρα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι οι λόγοι που οδηγούν όλο και περισσότερους νέου στην λύση του εξωτερικού όχι τόσο για λόγους σπουδών (που είναι απόλυτα κατανοητό) αλλά για μετά από αυτό το στάδιο που έρχεται η επαγγελματική αποκατάσταση. Και τι θα απογίνει η Ελλαδίτσα μας χωρίς την αφρόκρεμα του επιστημονικού της δυναμικού.

Η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη και δεν πρέπει να έρχεται αβίαστα, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη διότι δεν είναι πλέον ίδιες οι συνθήκες με την μεταπολεμική Ελλάδα του ’45-’50. Προσωπικά δεν θα μπω στην διαδικασία να απαντήσω. Απλά δίνω το ερέθισμα για σκέψη και συζήτηση.

Βαλθήκαμε όλοι να γίνουμε σύγχρονοι Έλληνες Paulo Coelho και να πραγματοποιήσουμε τον Προσωπικό μας Μύθο (για τους γνωρίζοντες τον Αλχημιστή)…

Του χωρισμού η μαχαιριά (by Dr. Zhivago)

2005-03-31T12:19:00.000+03:00

Έχεις ξυπνήσει. Έξω τα πουλάκια κελάηδάνε αμέριμνα. Ο butler ετοιμάζει το πρωινό απεριτίφ. Η μπέμπα περιμένει καλογυαλισμένη και με γεμάτο το ντεπόζιτο να σε κάνει βασιλιά της ασφάλτου για άλλη μια φορά. To καλοξυρισμένο σου στήθος γυαλίζει μπροστά στον καθρέπτη Ουαλλίας. Κοιτάς το καλογυμνασμένο σου σώμα, μαυρισμένο απο τον καυτό ήλιο της χαβάης. Το communicator σου χτυπάει, ο χρηματιστής σου ενθουσιασμένος αναφέρει άλλη μια μεγαλειώδη νίκη στο ναό του χρήματος.

Είμαι πολύ ωραίος. Είμαι σκληρός, είμαι κακός, είμαι παίκτης. Όλα είναι δικά μου! Ο χρηματιστής στη γραμμή 44 πάλι, "τι? Πούλα πούλα! Δε με νοιάζει τι λένε οι άλλοι! Απέλυσέ τους όλους! Δικές μου είναι οι μετοχές!". Κουραστική μέρα σήμερα.. Ας πάω στο τζακούζι μου...

Είμαι τέλειος. Πρέπει να με κάνουν διαφήμιση. Κανείς δε μπορεί να με πειράξει. Κανείς δε με φτάνει. Εεεεε..Ναι κανείς! Μαα...Ωχ! Τι έγινε ρε παιδιά? Πώς μπορέσε? Δε θέλει να είναι μαζί μου ποια? Γιατί? Δε μ'αγαπάει? Τι θα κάνω μόνος? Τη χρειάζομαι? Την αγαπαω!! Μαμαααααα!!!

Ηρέμησε μικρέ χαχανούλη!! Η μαμά σου είναι εδώ και θα σε κάνει καλά. Πιές τώρα το τσικουλάτι σου και διάβασε το γράμμα που μας έστειλε απο τη μακρινή σιβηρία ο doctor Zhivago....

Φίλες και φίλοι γειά σας!

Είναι αλήθεια ότι όσο hacker και να είμαστε στο τέλος θα την πατήσουμε άγρια όλοι. Η προσγείωση είναι άγρια. Τσούζει άλλα δεν αρέσει. Δε σε θέλει? Σε παράτησε? Σε αγαπάει αλλα δε μπορεί να είναι μαζί σου? Δε νοιώθει ερωτευμένη πια? Τι θα κάνεις? Μπορείς χωρίς αυτή? Είναι τόσο μεγάλο λάθος! Μα πως έγινε κάτι τέτοιο? Μα τι σκεφτόμουνα? Είναι τόσο άδικο! Μα χθές συζητούσαμε που θα πάμε το καλοκαίρι! Τι σου είναι άνθρωπος, ένα τίποτα!

Μικρέ χαχανούλη τα πράγματα δεν είναι έτσι. Δεν χωρίσατε χθές. Ούτε προχθές. Χωρίζετε καιρό τώρα. Εβδομάδες! Μήνες! Δεν τα είδες τα σημάδια? Δεν γνώρισε εκείνο το καλό παιδί που έχει πολύ χιούμορ? Δεν τον εκτιμάει πολύ και είναι μόνο φίλοι? "Αχ τι χαζούλης που είσαι που ζηλέυεις!!". Μήπως γνώρισε κάποιον άλλον που της θυμίζει εσένα? Μήπως παλιά όταν είχατε προβλήματα τα συζητούσατε μέχρι τελικής πτώσεως, ενώ τώρα δε φαίνεται να νοιάζεται τόσο? Μήπως υπάρχουν χιλιάδες σημάδια παρακμής? Μήπως υπήρχαν και στη δικιά σου ιστορία τέτοια σημάδια? Μήπως τα έβλεπες αλλα υποσυνείδητα τα αγνοούσες? Πόσο χαζός μπορεί να είσαι? Μήπως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά απ΄ότι νομίζεις?

Ο χωρισμός είναι σαν τον σεισμό. Συμβαίνει μια στιγμή και τα σπάει όλα, αλλά μαζεύει την ενέργειά του για πολύ καιρό. Αργα αργά δυναμώνει και μετά γίνεται το μπάμ. Ίσως να θέλεις να ξαναείστε μαζί. Προσπαθείς να την παρακαλέσεις, εκλιπαρείς, επικαλείσαι την αγάπη σας. Και τι θα γίνει χαχανούλη? Τι θα κερδίσεις? Νομιζεις οτι μπορούν τα πράγματα να είναι όπως πρίν? Νομίζεις οτι είναι το καλύτερο για σένα και γι'αυτήν και για εσας? Δες τη ζωή σου απο μακριά. Είσαι παππούς, έχεις εγγόνια, έχεις τη μικρή γκομενίτσα απο το μπακάλικο. Σκέφτεσαι. Αν τότε τα ξαναβρίσκαμε με τη πιπίτσα θα είμασταν καλύτερα? Οι ζωές μας θα προχωρούσαν? Θα είμασταν πιο ευτυχισμένοι? Σκεψου το παρόν. Σκέψου τα σήμάδια της παρακμής. Δε μπορεί, θα τα είδες. Δεν είσαι τόσο αφελής. Τα αγνόησες. Γιατί? Σαμπόταρες υποσυνείδητα τη σχέση σου? Γιατί δεν ήταν ευχαριστημένη? Επειδή δε της φερόσουν καλά. Γιατί δε της φερόσουν καλά? Επειδή κάτι μέσα σου δεν σου το έβγαζε. Μικρέ χαχανούλη μπορεί να σε άφησε αλλά με τον τρόπο σου την άφηνες να φύγει και εσύ. Ήταν μια κοινή υποσυνείδητη απόφαση. Τα πράματα μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά απ'ότι νομίζεις.

Θα τα δείς όλα αυτά κάποτε. Έίναι νωρίς όμως τώρα. Κλάψε, πιές, ξύσου κάνε ότι θέλεις. Πρήξε τους φίλους σου, ανοίξου σε αυτούς πές ότι έχεις μέσα σου. Τράβα το καζανάκι, καθάρισε τη ψυχή σου! Μια καινούργια ζωή θα αρχίσει! Είσαι ο James Bond, είσαι ο Hulk! Είσαι ένα καράβι που έφυγε απο ένα λιμάνι και πάει σε άλλο! Είσαι ένα καινούργιος άνθρωπος! Ο χωρισμός δεν είναι καταστροφή, δεν χάνεις τα πάντα οτι είχες. Κρατάς τις ευχάριστες αναμνήσεις, κρατάς την εμπειρία! Γνώρισες έναν άνρωπο απο την καλή και απο την ανάποδη. Κρατάς τα καλά του, αποφεύγεις τα κακά του. Ήσουν σε μια σχέση που για κάποιους λόγους τελείωσε. Τώρα ξέρεις! Την επόμενη φορά θα είσαι καλύτερος! Οι εμπειρίες σε ανεβάζουν σκαλοπάτια. Ο πόνος σε κάνει να μαθαίνεις. Πρέπει να μαθαίνεις. Μη το αφήνεις να σε πάρει απο κάτω. Ότι έγινε έγινε. Η ζωή είναι για να τη ζούμε. Είναι για να πονάμε και να χαιρόμαστε. Δε πειράζει που πονάς τώρα. Δε πειράζει που σου λείπει. Είναι φυσιολογικό!! Κλάψε είναι καλό. Όταν καθαρίσει ο ουρανός, όταν κοιτάξεις τη πρώτη γκομενίτσα, τότε θα χαίρεσαι για ότι έζησες, και για τα καλά και για τα κακά. Θα πάρει χρόνια θα πάρει καιρούς αλλά πάλι καλά θα είσαι.

Μικρέ χαχανούλη, έτσι πρέπει να είσαι. Δυνατός, αισιόδοξος, να δέχεσαι αυτά που σου φέρνει η ζωή και να προσπαθείς να τα κάνεις καλά κομμάτια του εαυτού σου. Και εσύ μικρέ γιωργάκη, μπορεί η ιστορία σου να μην είναι έτσι. Μπορεί να σε παράτησε γιατί γνώρισε το μικρό χαχανούλη στα μαθήματα γιόγκα. Όπως και να χωρίσατε πρέπει να προσπαθήσεις να δείς τα πράγματα καθαρά και να δεχτείς αυτό που έγινε. Μόνο τότε θα ρίξεις τη Μεριλυν που κοιτούσες κρυφά όταν τα είχατε με την πως-την-είπαμε..

Αυτα να έχετε στο μυαλό σας μικροί εριφρύωνες! Πάρτε και το φάρμακό σας, δυο φορές πριν την πρωινή τουαλέτα θα διαβάζετε τραγουδιστά το Rearview Mirror των Pearl Jam. Κάτι έχουν να πούν και αυτοί..

I took a drive today
Time to emancipate
I guess it was the beatings made me wise
But I'm not about to give thanks or apologize
I couldn't breathe holdin' me down
Hand on my face kissin' the ground
Enmity gauged united by fear
'Posed to endure what I could not forgive...

I seem to look away
Wounds in the mirror waved
It wasn't my surface most defiled
Head at your feet fool to your crown
Fist on my plate, swallowed it down
Enmity gauged, united by fear
Tried to endure what I could not forgive

Saw things
Clearer
Once you, were in my...Rearview mirror...

I gather speed from you fucking with me
Once and for all I'm far away
I hardly believe, finally the shades...are raised...hey...

Saw things so much clearer
Once you, once you...
Rearview mirror

Saw things so much clearer
Once you...oh yeah...

Ο μπαγιατοχωρισμένος προ έτους,
Dr. Zhivago

Χαίρετε! (by dr. Zhivago)

2005-03-31T11:50:00.000+03:00

Τι νέα? Τίποτα ε? Τα ίδια? Πέρασε η μέρα...Νύχτωσε...Κάνατε πράγματα...Μιλήσατε με ανθρώπους...βγάλατε λεφτά (λέμε τώρα), φάγατε λεφτά, είδατε τηλεόραση...Περνάνε οι μέρες τα χρόνια οι καιροί...Τι καταλάβατε? Σκεφτήκατε τι γίνεται γύρω σας? Προβληματιστηκατε? Αναλύσατε? Οχι ε? Δε πειράζει...

Γι'αυτό είναι ο doctor εδώ! Ο doctor Zhivago είναι ο καλύτερος φίλος της νοικοκυράς. Θα αναλύσει τα τεκταινόμενα, θα τριβελίσει τα κακώς κείμενα, θα σας κάνει να κλάψετε να γελάσετε, να νίωσετε (φώσκολος style)!!

Όπως και να'χει ο doctor θέλει να σας κάνει να σκεφτείτε και θέλει να ακούσει τι έχετε να πείτε.

Γεία σας κορίτσια!! Είμαι ο doctor Zhivago και μόνο αυτό σας αρκεί να ξέρετε για μένα. Ίσως και οτι κάνω διδακτορικό στην αμερική τώρα...Άλλα κόλπα....

Οπότε καλή μας τύχη, καλή ανάγνωση σε σας, καλό γράψιμο σε μένα και καλό βόλι εκατέρωθεν..

Doctor Zhivago