Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

Μας έχει φάει η μαρμάγκα...

Ο ένας στο στρατό, ο άλλος οργώνει την Ελλάδα, ο παράλλος μόνιμος Αμερικάνος και ο τελευταίος και καταϊδρωμένος αρχίζει να πακετάρει για επιστροφή εις τα Ευρώπας... Που καιρός για διαγνώσεις! Περαστικά μας.

Τρίτη, Μαρτίου 27, 2007

Κρασί και ΔΡΑΜΑμίνες…

Πάνε μήνες μετά την τελευταία καταχώρησή μας στο blog. Τι συνέβη αγαπητοί ντόκτορες? Μας έχει καταβάλει τόσο πολύ η καθημερινή ρουτίνα και οι απαιτητικές μας ασχολίες που δεν μπορούμε ή δεν ενδιαφερόμαστε να πληκτρολογήσουμε μερικές αράδες και να μοιραστούμε τις ανησυχίες μας όπως παλιά? Αυτό πρέπει να αλλάξει από σήμερα κιόλας!

Ένα πρωινό πριν περίπου 2 μήνες μου ανακοινώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες ότι θα αναλάβω να πραγματοποιήσω ένα βιομηχανικό έργο της εταιρίας μου στην πόλη της Δράμας. Τι Ντουμπάι, τι Δράμα λέω από μέσα μου και πριν το καταλάβω αρχίζω να πηγαίνω-έρχομαι κάθε μέρα στην ακριτική μακεδονίτικη πόλη με ένα αρκετά παλιό ντιζελοκίνητο TOYOTA HILUX 10ετίας με 600.000km διαδρομής στην χιλιο-χρησιμοποιημένη καρότσα του! Πολλές ώρες δουλειάς και προεργασίας για να ξεκινήσει σωστά και έγκαιρα το έργο, κουραστική και πολύωρη καθημερινή οδική διαδρομή.

Ευτυχώς οι πρώτες μέρες του Μάρτη με βρίσκουν να μένω τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας στο καλύτερο ξενοδοχείο του Νομού. Καθαρά δωμάτια, πλήρης μπουφές για πρωινό, απολαυστικά γεύματα και εξυπηρετικό και ζεστό προσωπικό. 1 μήνα μετά τα πράγματα έχουν μπει σε μία σειρά. Το έργο σηκώνεται, η παραμονή μου στην πόλη ομορφαίνει από καινούριες γνωριμίες, παρεΐστικες εξόδους, ολιγόωρες διαδρομές σε τοπικά αξιοθέατα. Σπήλαια, φαράγγια, βουνά και φυσικά μερικά από τα καλύτερα οινοποιεία της ελληνικής επικράτειας είναι προορισμοί που γεμίζουν τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μου.

Η ώρα είναι 00:53, Τρίτη ξημέρωμα, κάθομαι μόνος μου στο διπλό κρεβάτι του δωματίου 206 με τον υπολογιστή μου αγκαλιά, η TV παίζει στη ΝΕΤ ένα ντοκιμαντέρ του Εξάντα για το Μεξικό, ένα κερί βανίλια αρωματίζει το χώρο, ένα ποτήρι ΜΕΤΑΞΑ 5* με ένα κομματάκι σοκολάτα υγείας γαργαλάει τον ουρανίσκο μου και ξεμπλοκάρει τις σκέψεις μου, η βραχνή φωνή του Johnny Cash και η εκπληκτική συλλογή American V: A Hundred Highways ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα. «Rose Of My Heart». Ο νους μου στριφογυρίζει εκεί τις τελευταίες εβδομάδες. Σε αυτήν. Ξανά. Και ξανά. Σε δαιδαλώδη πλην γνωστά μονοπάτια της καρδιάς και του μυαλού. Τι κάνω πάλι. Τι γράφω. Αυτό είναι ένα κείμενο για την ζωή μου στη Δράμα. Επανέρχομαι. Όσο μπορώ. Όσο τα καταφέρνω.

Γνώριζα από την αρχή ότι η ζωή του πολιτικού μηχανικού είναι ταξιδιάρικη. Μου άρεσε η ιδέα. Η δουλεία μπορεί να σε φέρει σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας και ελπίζω και του κόσμου. Οι ώρες δουλειάς είναι πολλές και αν οι καιρικές συνθήκες δεν βοηθούν μπορεί να γίνουν εξαιρετικά επίπονες. Οι στιγμές μοναξιάς είναι ακόμα περισσότερες. Μακριά από ανθρώπους που σε αγαπούν πραγματικά και σε γνωρίζουν ολοκληρωτικά, περνάς ώρες με παρέες που απλά σας ενώνει η δουλειά και οι περισσότερες είναι απλά περιστασιακές και αλλάζουν σε κάθε επαγγελματική στάση. Δεν παραπονιέμαι. Πληρώνομαι ικανοποιητικά, γεμίζω από καινούριες εμπειρίες, χτίζω με σταθερά βήματα τη σταδιοδρομία μου. Έχω όρεξη και αντοχές. Θα πετύχω.

Till we meet again…

Υ.Γ. Φίλε Ζαφείρη τα συλλυπητήρια μου σε σένα και την οικογένειά σου για την απώλειά σας. Κουράγιο και δύναμη γιατί η ζωή συνεχίζεται. Θα έρθουν καλύτερες ημέρες και πάλι…

Σάββατο, Οκτωβρίου 28, 2006

Dr. Who και Mr. Hyde

Σήμερα το πρωί, προτού πάω να δώσω σημαντικό midterm exam έγραψα 2-3 προτασούλες με σκοπό να τις επεκτείνω και να γράψω ένα βαθυστόχαστο κείμενο...

Τίτλος: It's a strange place to call home
"Και όμως έτσι είναι... το σπίτι σου. Πώς βρέθηκες εδώ; Τι γυρεύεις; Αφού δεν ανήκεις σε αυτό το μέρος. Και όλοι εκείνοι που είχες φίλους έχουν προχωρήσει τόσο πολύ που δεν τους ξέρεις πια."

Είκοσι ώρες μετά η διάθεση μου έχει αλλάξει... Όχι δεν πηγε καλά η εξέταση. In fact, πρέπει να είναι η χειρότερή μου επίδοση από τότε που ήρθα εδώ. Και όχι, δεν ήμουν αγχωμένος πριν την εξέταση ώστε να επηρεαστεί η διάθεσή μου και να αρχίσω να γράφω παπαριές. Οι συνάδελφοί δόκτωρες άλλωστε γνωρίζουν ότι ο "σταρχιδισμος" είναι κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρος μου (όσον αφορά εξετάσεις τουλάχιστον!).

Για να καταλήξω κάπου, δεν θέλω να εννοήσω ότι έκανα στροφή 180 μοιρών... αλλά είπα να αράξω και να ξανασκεφτώ. Άλλωστε δεν είχα καθόλου χρόνο να σκεφτώ το τελευταίο 10ήμερο. Όλα γινόταν μηχανικά και με τρελλούς ρυθμούς. Κοιμόμουν μηχανικά. Ξυπνούσα μηχανικά. Πήγαινα στη σχολή μηχανικά. Έκανα τα μαθήματά μου μηχανικά (όσα προλάβαινα δηλαδή!). Ρομποτάκια ενωθείτε.

Σήμερα, μετά την εξέταση, έγινε κάτι διαφορετικό: πάτησα φρένο. Πήγα έξω για φαί με την ησυχία μου και δύο φίλους, πήγαμε μετά για καφέ, γυρίσαμε σπίτι όλοι παρέα και είδαμε τηλεόραση (με σειρά: Παρά 5, Θέμο και το Heroes). Ένιωσα πάλι το πόσο σημαντικό είναι να επικοινωνείς με έναν άνθρωπο. Να μιλάς (στη γλώσσα σου!), να κάνεις χαβαλέ και να πίνεις Πλωμάρια. Και μετά να κάθεσαι στον υπολογιστή και να ξερνάς όλες αυτές τις εμπειρίες σου σαν γνήσιο computer geek. Ένιωσα όχι άλλος άνθρωπος αλλά σαν τον άνθρωπο που πραγματικά είμαι. Και τον οποίο τον είχα ξεχάσει. Και του ζητάω συγνώμη αλλά θα το ξανακάνω. Δυστυχώς.

Αυτά από μένα, πάω για ύπνο. Φιλάκια, σας αγαπάω όλους. Ακόμα και εσάς που με δίκιο ή άδικο μου κρατάτε κακίες κρυφές ή φανερές. Όσο κρατάει η επίδραση του οινοπνευματος μπορείτε να θεωρείτε ότι μιλάει αυτό και όχι εγώ. Αλλά να ξέρετε (και είναι απειλή αν το θέλετε!) ότι θα το εννοώ και όσο θα είμαι νηφάλιος.

---
Υστερόγραφο: Δεν θα μπορούσα να κλείσω αυτό το γράμμα χωρίς να αναφέρω μια ιστορία που ειλικρινά με έκανε να ντραπώ για τα τζιμάνια της ελληνικής δικαισύνης και αστυνομίας. Αναφέρομαι στην ιστορία μήνυσης κατά του blogme.gr και του διαχειριστή του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Δεν θέλω να επεκταθώ πολύ εδώ, έχω γράψει 2-3 πράγματα και στην προσωπική μου σελίδα. Μπορείτε να αρχίσετε να ενημερώνεστε επί τούτου στον πιτσιρίκο και στο magicasland. Να τους καμαρώνουμε.

ΟΥΦ! Τελείωσα.